Закон захавання кахання

Выявiлася, што y групе будуць вучыцца людзi з далёкага замежжа: францужанка Наталi, югаслаyка Мiрыям i афганец Латыф. Іхнiя прозвiшчы Ада не запомнiла, а iмёны адразу yрэзалiся y памяць. Было даволi курсантаy з саюзных рэспублiк: Казахстана, Арменii, Азербайджана, Кiргiзii, Карэлii i яшчэ Бог ведае скуль.

Наiна Андрыянаyна yрачыста абвясцiла, што сёння заняткаy не будзе, а курсантаy правязуць на аyтобусе i пакажуць Маскву, каб палюбiлi яе, як родны горад, якi з радасцю прымае yсiх годных людзей, здатных ствараць i працаваць на яе гонар i славу.

Аyтобус чакае ля варот, можна iсцi i займаць месцы.

Шумлiвай гурмой, чыста дзецi, хлопцы i дзяyчаты расселiся y аyтобусе. Іх павезлi па вулiцах даволi хутка, так што разгледзець нешта магчымасцi не было. Мiльгалi будынкi, вежы i сцены Крамля. Наiна Андрыянаyна весцi экскурсiю не yзялася, яе новыя выхаванцы пазiралi за вокны i нiчога адметнага не бачылi. Масква як Масква. Раптам ззаду пачуyся yзрушаны голас Гошы:

– Глядзiце, Белы дом!

Усе павярнулiся i yбачылi высокi будынак.

Масква яшчэ жыла нядаyнiмi падзеямi, калi Вярхоyны Савет мусiy баранiць сябе i yладу ад iншых людзей, якiм таксама хацелася займець самыя высокiя пасады y дзяржаве. Але змова не yдалася, на шчасце, не здарылася грамадзянская вайна, а жыццё працягвалася ва yсiх разнастайных ягоных праявах. І гэта было цудоyна!

Эма не паехала на экскурсiю. Яна ведала Маскву yдоyж i yпоперак. Побач з Адай месца пуставала, i яна мiжвольна падумала: «Як шкада, што Касьян не выправiyся са мною на вучобу.

А мог бы! Пiша выдатныя вершы. Сядзеy бы зараз побач! Якое было б шчасце!» І адразу абарвала гэтую думку, каб не тузаць сэрца горкiмi згадкамi, жыць тым, што ёсць! Няма на што наракаць! Здзяйсняецца мара! Усё выдатна!

Аyтобус iмчаy наперад, курсанты ацiхлi, стомленыя мiльганнем за вокнамi. Гадзiны праз паyтары вандроyка скончылася. Наiна Андрыянаyна сказала, што y iх яшчэ будуць экскурсii y iншыя гарады i цiкавыя мясцiны.

А пакуль усе вольныя. Пажадала добра падрыхтавацца, каб заyтра yзяцца за вучобу.

Ада яшчэ y аyтобусе вырашыла, што пойдзе сама, без спадарожнiкаy, на Чырвоную плошчу i yсё разгледзiць як след. Выйшла на вулiцу Горкага i рушыла y бок Крамля мiма мноства крам, кафэ, музейчыкаy, рухалася з людскою ракою, якая няспынна плыла гэтаю шырокаю i прыгожаю вулiцаю, востра адчуваючы адзiноту y гаманлiвай гурме.