Закон захавання кахання

Потым, як вы ведаеце, дзекабрыстаy-зачыншчыкаy павесiлi, вось такая гiсторыя. Яшчэ кажуць, што ёсць пад крэпасцю шмат падземных хадоy, але я нiколi не адважвалася хадзiць па падзямеллях, i, думаю, цяпер яны yсе заваленыя.

– Цiкавая iнфармацыя, – адзначыy Касьян.

– Вось мы i на месцы, – сказала Ада, калi пад’ехалi да транспартнай стаянкi.

Да будынка санаторыя, узведзенага y стылi архiтэктуры сталiнскiх часоy, вяла алея абсаджаная дрэвамi, кустоyем i кветкамi. Касьян прыпаркаваy машыну. Ада паклала кветкi на сядзенне, выйшла з салона, i разам яны падалiся да адмiнiстрацыйнага корпуса.

Потым Касьян зноy спяваy. Ада не магла наслухацца i нагледзецца на яго. І yсё думала, як жа яна цяпер будзе жыць без гэтага чалавека? І для чаго нейкiя вышэйшыя сiлы паказалi ёй яго, на пакуту цi на шчасце?

Пасля канцэрта галоyны yрач санаторыя i яшчэ нейкiя жанчыны павялi Касьяна i Аду y асаблiвы кабiнет пры сталоyцы, каб пакармiць вячэраю. Было там i вiно, ды Касьян спаслаyся на тое, што за рулём пiць сабе не дазваляе, але ад пляшкi не адмовiцца i возьме з сабою.

Усiх такое кампрамiснае рашэнне задаволiла. Прысутныя выпiлi за сустрэчу, пажадалi поспехаy спеваку, нагрузiлi з сабою цэлафанавы пакунак з закускаю i цёпла развiталiся з гасцямi. Ада зноy несла кветкi, хоць было i не так шмат, як на папярэднiм выступленнi.

– Куды паедзем? – спытаy Касьян, заводзячы машыну.

– Не ведаю, – адказала яна. – Вам, мусiць, трэба было б адпачыць, а я навязалася са сваiм iнтэрв’ю.

– Адпачну, паспею.

Можа, пасядзiм дзе-небудзь на беразе ракi? Яшчэ вiно пракiсне.

– Дык вы ж за рулём…

– Ёсць такi нюанс. Добра, давайце пакiнем машыну дзе?небудзь, а самi пойдзем на рэчку. Люблю глядзець на ваду. Яна мяне супакойвае.

– Можна i так, – адказала Ада, адчуваючы, што не хоча разлучацца з Касьянам.

А потым яны сядзелi на беразе ракi. Хвалi лагодна наплывалi на пясок, звешаныя yнiз галiны вербалозу паласкалiся y вадзе. На тым баку быy поплаy, застаyлены стажкамi сена, быццам волаты паскiдалi свае шаломы i палеглi спаць.

Ужо пачало змяркацца. Навокал панавала прыемная вечаровая цiша, калi yсё жывое рыхтуецца да сну.

Ада з Касьянам арганiчна yлiлiся y асяроддзе, седзячы на траве, пiлi вiно з пляшкi, над iмi было зорнае жнiвеньскае неба, з якога час ад часу падалi знiчкi. Ада забылася пра yсе свае абавязкi i турботы, час спынiyся, быццам яна трапiла y месца з найвялiкшай гравiтацыяй, дзе законы дзейнiчаюць не так, як звычайна на зямлi.