Закон захавання кахання

– Ведаеце, мая жонка вельмi раyнiвая i нястрыманая, калi што заyважыць, дык будзе на баранкi мне i прыхiльнiцы.

– У вас i дзецi ёсць?

– Дачка.

– А я так i не адважылася завесцi дзiця, хоць даyнавата замужам, нешта стрымлiвае мяне ад гэтага кроку, хоць i хочацца…

– Адклад не йдзе на лад…

Яго словы пра сям’ю вярнулi Аду да yспрымання рэчаiснасцi. Яна разулася, увайшла y ваду, усклала кветкi на рачную хвалю, якая пацiху панесла iх плынню.

– Гэта ахвяра Бярэзiне, каб помнiла нас, – сказала яна, вяртаючыся на бераг.

– Я зразумеy.

– А цяпер мне пара. Вельмi прыемна было з вамi пазнаёмiцца. Я напiшу тэкст i магу прачытаць яго па тэлефоне цi, калi вы не супраць, сустрэнемся яшчэ раз у зручны для вас час.

– У мяне заyтра яшчэ выезд у буйны калгас, запрашаю паехаць са мной. Яны прышлюць машыну, так што я буду вольны казак.

Ада yзрадавалася i не прымусiла сябе yпрошваць. Безумоyна, яна паедзе, каб яшчэ хоць адзiн дзень пабыць разам з Касьянам.

У калгасе iх добра сустрэлi, наладзiлi вячэру.

Старшыня, яшчэ не стары чалавек, адразу пачаy заляцацца да Ады, што выклiкала рэyнасць Касьяна. Аду смяшыла такая праява пачуццяy з боку барда. Кахання няма, а рэyнасць ёсць. Гэтак, мусiць, певень ахоyвае свой курыны гарэм. Старшыня, хоць i быy на падпiтку, але yзяyся завезцi iх у Бабруйск. Ён гнаy машыну на страшэннай хуткасцi, а Касьян абдымаy Аду за плечы, усiм сваiм выглядам паказваючы, што гэта ягоная жанчына. Адзе было прыемна адчуваць ягоную прыхiльнасць, яна нават не думала, што з iмi можа здарыцца нешта благое. Нiчога не магло здарыцца, бо яна нарэшце сустрэла таго чалавека, якi ёй быy наканаваны лёсам для шчасця. Сапраyды, яны даехалi да гасцiнiцы без прыгод. Старшыня галантна i не без шкадавання развiтаyся з iмi, мусiць, адчуy нейкiм чынам i сваю далучанасць да мастацтва.

Пакуль ехалi, душэyны саyгасны пачастунак добра разабраy Касьяна, ён iшоy няyпэyненаю хадою, перамяшчаyся хутка, як птушаня, якое вучыцца лётаць. Ада yзялася правесцi яго y нумар, тым больш што Касьян патрабаваy, каб яна неадкладна прачытала тэкст iнтэрв’ю.

Яны селi y крэслы адно насупраць аднаго. Ада пачала чытаць. Касьян уважлiва слухаy, згодна кiваy галавою. Пасма залацiстых валасоy упала яму на лоб. Журналiстка адарвалася ад чытва, зiрнула на слухача, прыгладзiла яго валасы. Ён перахапiy яе руку, пацалаваy пальцы i сказаy:

– Дзякую, гэтак хораша пра мяне нiхто не пiсаy.

– Калi тэкст задавальняе, дык буду аддаваць у друк.