Закон захавання кахання

Вельмi прыгожы быy Грыша Вепраy, светлавалосы, па-юначы стройны, якi ведаy на памяць процьму вершаy i мог у любы момант па-майстэрску пачытаць што-небудзь, сваё цi чужое. Да паступлення на курсы ён працаваy у Сiбiры y нейкай фiлармонii як спявак i чытальнiк. Сiмпатычнай выдавала Агнiя Дымава, у вельмi акуратна пашытай уласнымi рукамi сукенцы. Ада высока ацанiла яе выраб, бо iншы раз таксама нешта бралася сабе шыць, але цi швы y яе аказвалiся занадта перацягнутымi, цi нешта кроiлася не надта yдала. Рэдка калi заставалася задаволеная тым шытвом.

Эма яе проста зачаравала выхаванасцю i yвагаю. І y першы ж дзень прапанавала наведаць Чыстыя Пруды, дзе некалi жыy Мiхаiл Булгакаy. Пасля заняткаy яны няспешна пайшлi па вулiцы. Ада заyважыла галантарэйную лаyку i прапанавала зайсцi. Памяшканне было маленькае, але набiтае розным дробным таварам: нiткамi, стужкамi, напарсткамi, iголкамi. Ада звярнула yвагу на карункi, прыцанiлася, набыла два метры i сказала:

– Куды-небудзь прышыю.

Выйшлi з крамы i сутыкнулiся з Наiнай Андрыянаyнай.

– Гуляеце, дзяyчаты? – спытала яна.

– А вы куды? – пацiкавiлася Эма.

– У гастраном купiць якiх харчоy.

– Ахвота вам цягнуць адсюль харчы, у вас жа Басманны рынак пад бокам.

– Нiколi не хаджу на рынак. У тым раёне мой былы муж жыве, не хачу з iм сустракацца.

– Чаму вы развялiся? – спытала Ада.

– Смешная гiсторыя. Мы з iм жылi i не мелi дзяцей. Дактары казалi, што ён бяздзетны. І раптам ягоная сакратарка зацяжарыла. Ён паверыy i сышоy да яе.

Вось i yсё. З таго часу мы з Вiктарам не бачылiся.

– Вы вельмi перажывалi? – спачувальна спытала Эма.

– Спачатку трохi бедавала, а пасля палюбiла i ацанiла волю. Куды хачу паеду, куды хачу пайду, калi хачу вярнуся. Можа, толькi трохi шкадавала, што не мела сваiх дзяцей. Але y мяне столькi было курсантаy, бездаможных, як дзецi, што iм я аддавала душу i вольны час. Шмат хто з былых выхаванцаy тэлефануе мне, заязджае, гэта прыемна. З працаю мне пашанцавала. Я ж нават дысертацыю напiсала.

Магла б падацца y выкладчыкi, лекцыю прачытала – i вольная! А мне гэтага мала. Хацелася працаваць з людзьмi i для людзей. Тое мне Бог i даy… Ну, шчаслiва. Мне на той бок, – сказала Наiнай Андрыянаyнай, узмахнула рукою на развiтанне i пашыбавала да перахода.

Эма вяла Аду па старых вулiцах, расказвала пра маскоyскае жыццё, распытвала пра Бабруйск.

– У мяне там засталася мацi, – сказала Ада. – Жыве яна на yскраiне горада y сваёй хаце.