Закон захавання кахання

– Чым тут румзаць ды глупствам галаву забiваць, лепш бы дзiця нарадзiла, – сказала мацi.

Дачка нiчога не адказвала. Як яна магла растлумачыць, што не толькi душа, але i цела не прымае Мечыслава. Хiба можна нараджаць дзяцей без кахання? Якiя ж гэта будуць дзецi? Душу можна yгаварыць, упрасiць, пераканаць, яна патрывае. А цела yпартае. Яно пратэстуе, адгукаецца болем на кожную нашу ману i няпраyду. Усе мiтрэнгi, перажытыя перад ад’ездам, яшчэ скабкамi сядзелi y душы, але над усiм панавала радасць ад тых новых падзей, якiя чакалi яе наперадзе.

Яна пайшла yнiз з горкi па бульвары, убачыла прыгожы дом у садзе i яшчэ нейкiя пабудовы за каванай агароджай, завярнула y вароты. Злева на будынку згледзела патрэбную шыльду, паднялася на другi паверх, пастукала y дзверы загадчыцы навучальнай часткi. У маленькiм кабiнеце пад вялiзнаю пальмаю, што стаяла y куце i ахоyна, з любоyю растапырвала лiсце над гаспадыняю, Аду ветлiва сустрэла Наiна Андрыянаyна, пра якую дзяyчына чула ад iншых пiсьменнiкаy. Гэта была yжо не маладая жанчына, але твар яшчэ захоyваy адбiтак колiшняга хараства, хоць не маладзiлася i не падфарбоyвала нi вусны, нi вейкi, нi пышныя цёмныя валасы, у якiх не было вiдаць сiвiзны.

Загадчыца распытала курсантку пра яе хатнiя справы, пра мужа i сям’ю наогул. Ада не стала расказваць, з якiм скандалам з’ехла на вучобу. Не варта перакладваць свае праблемы на чужыя плечы, няхай думаюць, што y яе yсё добра, а штамп у пашпарце сам за сябе гаворыць. У гэты час зноy нехта пастукаy у дзверы. У пакой увайшла невысокая прывабная маладзiца, старэйшая за Аду, але дагледжаная i з густам апранутая. Валасы, падстрыжаныя да плячэй, падтрымлiваy блiскучы абручык пад колер бэзавай сукенкi. Яна адразу заyсмiхалася. Было вiдно, што yжо не раз наведвалася сюды.

– Заходзьце, заходзьце Эмiлiя Мiхайлаyна, – запрасiла загадчыца. – Гэта ваша аднакурснiца з Беларусi – Ада Лiцвiнка, знаёмцеся.

– Вельмi прыемна, – гуллiва адказала маладзiца. – Завiце мяне проста Эма.

– Ну, дзяyчаткi, у калiдоры вiсiць расклад, запасайцеся сшыткамi, асадкамi – i y добры час.

Вучыцца y нас не надта цяжка, але прапускаць заняткi не раю, таму што, як бы мы лаяльна не ставiлiся да сваiх курсантаy, усё ж вам давядзецца здаваць залiкi i экзамены, каб урэшце атрымаць дыплом.

– Мы будзем вельмi дысцыплiнаванымi, – паабяцала Эма. – Не ведаю, як у Ады, а мой сын ужо дарослы i самастойны, нiхто маёй вучобе замiнаць не будзе.

– Ды калi ж вы паспелi? – здзiвiлася Наiна Андрыянаyна.