Гәкку

Алтын кесте неше қиян зерленіп,

Армандардың асыл кейпі мөрленіп,

Көмкеріліп, көгенденіп жатады

Бар сұлулық бір саусақта жөрмеліп.

Тебірентеді бəрі, бəрі ананы,

Қыз көзіндей төңкерілтіп тананы.

Жаудыратып, жаутаңдатып қояды

Əншіні де, ақынды да, дананы.

Ана сыры неткен, сірə, көп еді,

Көлкілдетіп көк толқынды шегеді.

Көкшетаудың сексен көлі сілкініп,

Бір танада бірін-бірі өбеді…

Шегеді дəл аудармастан мұнарын,

Қанша үңілсең, қана қоймас құмарың.

Білезікте бұлдырайды Бурабай,

Жаһандағы жалғыз тағып тұмарын.

Сақинада сексен ару сыңсиды,

Қызуынан əнші, сері күнсиді.

Жиырма бестің жымыңдатып шілдесі,

Жиырма бестің самалымен тыншиды.

Інжу тастың балқытады жүрегін,

Толқындатып армандардың тілегін.

Ақық тасқа атқызады ықылық,

Жаутаңдата жайнатады гүл өңін.

Сырғаларды сылдыратып басқаша,

Мөлдіретіп маржан түйіп тастаса,

Өрнектерін раушан гүлдей құлпыртып,

Жүректерді тілімдейді таспаша.

Отырады бар шабыты құйылып,

Қара қасы қос садақтай иіліп,

Алтын гүлдер, күміс гүлдер үлбіреп,

Қызғалдақтай сағағынан қиылып.

Шолпы шексе, шолпылдатып шабақты,

Тамсандырып тебірентеді тағатты.

Ана қолы неткен шебер əулие,

Ана ойы неткен қыран қанатты.

Күй құяды кеудесіне күмістің,

Күлімсіреп тіл қатады күміс күн.

Ыбырайдың жанарынан сол сəтте,

Жарқырайды найзағайдай мың ұшқын.