Латте омили

– Поездга улгуришингиз учун бироз вақтингиз борми? – сўради сўнг.

– Вақтим бор, – жавоб берди Зои. Ахир у бугун айнан шунинг учун вақтли уйғониб, уйдан шошилиб чиқиб келмадими? У Ҳенрига эргашиб, кичкина стол олдига бораркан, Ҳенри тасвирлаган нарсалар ҳақида ўйларди: даромад тўлқинга ўхшайди, сарф-харажатларингиз эса қайиқ кабидир.

“Ағдарилиб кетмагунча, – деб ўйлади у. –Ёки чўл ўртасида қолгунича…”

– Бойлик, молиявий эркинлик, – деди Ҳенри стол ёнига ўтиб ва Зоига ўгирилди, – бу унчалик мураккаб нарса эмас, бор-йўғи уч қадамлик жараён.

– Келинг, бу уч қадамни тахмин қилиб кўраман, – деди Зои. – Энг машҳур тароналар қаторидан жой оладиган қўшиқ ёзиш, лотереяга ютуқ чиқиши ва одатда тез-тез бахтсиз ҳодисага дучор бўладиган бой қариндошингдан мерос қолиши…

Ҳенри кулганча стулга ўтирди.

Зои эса аввалги кундагидек унинг ёнидан жой олди.

– Мен буни “молиявий эркинликнинг учта сири” деб атайман, – сўз бошлади Ҳенри. – Гапларим бироз баландпарвоз туюлиши мумкин-у, лекин бу кўзга кўринмайдиган сирлардир.

Ҳамма улар ҳақида биламан, деб ўйлайди, лекин деярли ҳеч ким билмайди. Шундай қилиб, биринчи сир қандай ишлашини айтиб берай.

– Қулоғим сизда, – жавоб берди Зои.

“Ғалати-ю, тушунарли-я…” ўйлади Зои.