Уч мушкетёр

Нотаниш киши ва унинг суҳбатдоши қарамақарши томонларга елдек учиб кетдилар.

– Ҳисоб-чи, ҳисобни ким қилади? – Унинг ҳисобкитоб қилмасдан узоқлашаётганини кўрган заҳоти меҳмонга илтифоти чуқур нафратга айланиб, бўкириб юборди хўжайин.

– Тўлаб қўй, ялқов! – деб суворий отини тўхтатмасдан хизматкорига қичқирди, униси харобот эгасининг оёқлари остига бир-иккита кумуш танга улоқтирди-да, соҳибининг кетидан от қўйди.

– Номард! Аблаҳ! Қаллоб дворян! – ўз навбатида хизматкор кетидан қувиб қичқирди д’Артаньян.

Бироқ, йигит бундай ҳаяжонга дош бериш учун ҳали жуда заиф эди.

– Номард! Номард! Номард! – дея қичқирганича кўчанинг ўртасига гуп этиб йиқилди.

– Ростданам хасис номард экан! – д’Артаньянга яқинлашиб ҳамда масалда қарқара шиллиқ қуртга панд берганидек, хушомад билан бояқишнинг кўнглини овлаб, уни алдашга ҳаракат қилиб гапга тушди хўжайин.

– Ҳа, манфур номард, – шивирлади д’Артаньян. – Аммо униси қандай гўзал-а!

– Ким униси? – сўради харобот эгаси.

– Миледи, – шивирлади д’Артаньян ва иккинчи бор ҳушидан кетди.

– На чора, – деди хўжайин. – Р?ккитасини Р±РѕР№ бериб Т›СћР№РґРёРј. РђРјРјРѕ, Р±СѓРЅРёСЃРё Р±РёСЂ-РёРєРєРё РєСѓРЅ шу ерда қолиб кетади, деб ишонсам бўлади. Р?шқилиб, СћРЅ Р±РёСЂ СЌРєСЋ ишлаб қоламан-РєСѓ.