Адраджэнне пасярод крызісу. Святая літургія, традыцыйная Імша і аднаўленне Касцёла

Не будзем паддавацца iлюзiям: святыя лепш чым хто ведаюць, у чым заключаецца сутнасць лiтургii, бо яны нiбы yзнесеныя y нябесную лiтургiю i y захапленне яе цалкам адкрытай рэальнасцю. Яны больш за нас усведамляюць зневажальны характар i шкоду зямной лiтургii, якая так кепска адлюстроyвае цi нават проста супярэчыць сваёй нябеснай мадэлi. Калi мы хочам прыпадобнiцца розумам да Хрыста, нам трэба таксама прыпадобнiцца розумам да святых, якiя найлепш наследавалi Яго[23 - Гл. 1 Кар 2:16, 4:16, 11:1; 1 Тэс 1:6; Гбр 6:12.].

Гэта азначае, што трэба перастаць iсцi на кампрамiсы, калi мова заходзiць пра пакланенне Усемагутнаму Богу; нам трэба старанна пазбягаць i выганяць з нашых касцёлаy усялякую пасрэднасць, банальнасць, свецкасць i мадэрнiзм. Больш за тое, разумнае стварэнне – цi то анёлы, цi то чалавек – абавязана прыносiць Богу належнае, паважлiвае пакланенне; наш абавязак, больш фундаментальны i больш неадкладны, чым любыя iншыя справядлiвыя абавязкi, гэта праслаyленне, благаслаyленне, пакланенне i падзяка Найсвяцейшай Тройцы – нашаму першаму пачатку i апошняму канцу, – такiя, якiя адпавядаюць Яе славе i велiчы[24 - Гл. Raymond Leo Cardinal Burke, «Sacred Liturgy and Asceticism: Respect for the Ius Divinum», Antiphon 17 (2013), 3—30; той жа, «Ius Divinum and the Sacred Liturgy,» у выд. «Benedict XVI and the Roman Missal», рэд. Janet E. Rutherford i James O’Brien (Dublin, IE: Four Courts, 2013).]. Менавiта такое пакланенне прыносiць Езус Хрыстус, Найвышэйшы i Вечны Святар i Галава Мiстычнага Цела, у еднасцi са сваiмi членамi y Каталiцкiм Касцёле, згодна з законнымi абрадамi, якiя Ён натхнiy праз працу Святога Духа на працягу стагоддзяy[25 - Успрымаючы як дадзенае, што y Каталiцкiм Касцёле iснуе мноства законных абрадаy, пра што шмат кажа Магiстэрый, я лiчу больш важным падкрэслiць, што арганiчнае развiццё лiтургii – гэта рэальнасць, якую задумаy i рэалiзуе Святы Дух, а не сумная гiсторыя дадаткаy i адхiленняy, якiя павiнны вычысцiць лiтургiчныя навукоyцы y блiскучых даспехах. Дастаткова будзе працытаваць аyтарытэтнае вучэнне Папы Пiя ХІІ, якi, кажучы пра «некаторых асобаy, якiя без разбору схiляюцца да аднаyлення yсiх старажытных абрадаy i цырымонiй», сцвярджае наступнае: «Несумненна, лiтургiя старажытных часоy годная yсялякай пашаны. Але старажытны звычай не павiнен лiчыцца больш падыходзячым цi адпаведным, цi то сам па сабе, цi то дзеля свайго значэння для пазнейшых часоy i новых сiтуацый, па той толькi прычыне, што ён нясе смак i пах старажытнасцi.