Тасаввуф алломалари

Маъруф деди:

– Қуръонни менга бер, жойнамоз сенга ҳалол бўлсин.

Аёл бу ҳукмдан таажжубга тушиб, ҳар икки буюмни ҳам ташлаб кетди.

* * *

Аллоҳ бандасига яхшилик истаса, солиҳ амаллар эшигини очиб, ялқовлик эшигини беркитиб қўяди.

* * *

Маъруфнинг хонақоҳига мусофирлар келишди.

Қиблани билмай, бошқа тарафга боқиб намоз ўқишди. Бир соатдан кейин намоз вақти бўлди. Жамоа билан намоз ўқишга чоғландилар. Энди қибла тарафга боқиб намоз ўқидилар. Кўнгиллари хижил бўлиб, сўрадилар:

– Жуда хижолатдамиз, нима учун бизларга қибла ҳақида аввалроқ хабар бермадилар?

Маъруф деди:

– Бизлар дарвешлармиз.

Дарвешлар ўзгалар ишини тасарруф қилмайди, эътироз ҳам этмайди. Сизлар узрликсиз.

* * *

Сўрадилар:

– Муҳаббат ҳақида нима дейсиз?

Маъруф деди:

– Муҳаббат халқ ўргатадиган нарса эмас, у Ҳақнинг инъоми ва фазлидир.

Муҳаббатнинг ҳақиқати шундаки, лутф била ортмайди, жафо била камаймайди.

* * *

Маъруфнинг холаси бор эди. Шаҳар улуғларидан эди. У Маъруфнинг бир вайронада бир кучук билан ўтирганини кўрди. Маъруф бир луқма нонни оғзига солса, иккинчи луқмани кучукнинг олдига ташлар эди.

Холаси бу ҳолдан уялиб деди:

– Эй Маъруф, уятдан ўлдирдингку. Нима учун уйингда, аёлинг ва фарзандларинг билан эмас, ташландиқ харобада ва яна ит билан овқатланиб ўтирибсан?

Маъруф деди:

– Уялганимдан итга нон беряпман.