Ибтидо

Р?ккинчи эркак ҳам ифлос бармоқларини адмиралнинг кўкрагига қўндирилган медаллар устида СЋСЂРіРёР·Р° бошлади. – РўСѓРїРїР°-тузук қаҳрамонга ўхшайсиз, отахон?! Ўрта асрлардан қолган шақир‐шуқур тўғноғичми? РќРёРјР° бало, СЏСЂТ›РёСЂРѕТ› СЃРѕРІСѓС‚ кийган рицармисиз? – деб ҳиринглади эркак СЌРЅРі қадрли медаллардан Р±РёСЂРёРіР° ниқтаб.

“Ўзингни бос”, эслатди Авила ўзига ўзи. У ҳаёти давомида бу иккиси каби бирор ишни қойиллатиб қўймаган, кимдир жон бериб ҳимоя қилаётган озодлик ва эркини суиистеъмол қиладиган бечора, бахтсиз эркакларга кўп дуч келганди.

– Аслида, – мулойимлик билан жавоб қайтарди Авила, – Р±Сѓ тўғноғич Р?спан денгиз қўшини – “Unidad de Operaciones Especiales” рамзи ҳисобланади.

– Махсус топшириқлар?.. – эркакнинг қути ўчди. – Ажойиб! Мана бу ниманинг белгиси унда? – у Авиланинг ўнг қўлига ишора қилди.

Адмирал панжасига қаради. Кафтининг юмшоқ қисмида келиб чиқиши ўн тўртинчи асрга бориб тақалувчи қора рамз – татуировка ўйиб ёзилганди.

“Бу белги менинг ҳимоячим, – хаёл қилди Авила рамзни кўздан кечириб. – Аммо ҳозир муҳтож эмасман!”

– Ҳа майли, – гавдали безори бироз юмшаб, Авиланинг билагини қўйиб юборди ва баристага қаради.

– Шундай! – мағрурланиб жавоб қайтарди қиз.

– Томирингда ирланд қони йўқми?

– Йўқ!

– Бўлишини истайсанми? – безори бар столига муштлаганча хахолаб кулиб юборди.