Моррининг сешанба дарслари

Хонанинг паркет полига катта гилам тўшалган, деразадан кампус йўлаги кўриниб турибди. Синфда ўн иккитача талаба дарслар режаси ва дафтарларини титкилаб ўтиришибди. Кўпчилигининг устида жинси шим ва катакли фланел кўйлак, оёқларида эса малларанг пойабзал. Гуруҳдаги талабаларнинг ҳаммаси шу бўлса, дарс қолдириш осон бўлмайди, деган фикр хаёлимдан ўтади.

Балки бу фандан воз кечганим яхшидир.

– Митчел, – дейди давомат варақасини ўқиётган Морри. Қўлимни кўтараман.

– Мич деб чақираверайми ёки Митчел яхшироқми?

Ҳали бирор марта ўқитувчилар менга бундай савол бермаган.

Бўйни узун сариқ жемфер ва чийдухоба шим кийиб олган, кумушранг сочлари пешонасига тушиб турган одамчага диққат билан тикиламан. У жилмаяди.

– Мич, – деб жавоб қайтараман. – Дўстларим мени шундай чақиради.

– Майли, Мич бўлақолсин унда, – дейди Морри гўёки келишувни якунлаётган кишидек.

– Айтганча, Мич?

– Лаббай?

– Бирор кун мени ҳам дўст деб биласан деган умиддаман.

Учрашув

Бостон ташқарисида жойлашган сокин Ғарбий Ньютон шаҳарчасида ижарага олинган машинани Моррининг кўчасига бурар эканман, бир қўлимда қаҳва финжонини тутиб, қулоқ ва елкам орасига эса қўл телефонимни қистириб олгандим.

Телефон орқали продюсер билан телевидение учун биргаликда тайёрлаётган кўрсатувимиз ҳақида гаплашаётгандим.