Беларуская лiтаратура

Тут няма y характарах таго “выбуховага” рэчыва, якое абавязкова дасць аб сабе знаць дзе-небудзь у творы, абавязкова праявiцца: пiсьменнiк не жадае нават “выпiсваць” да драбнiц дэталi, хоць i не адрываецца ад рэальных абставiн быту, але яны яго цiкавяць настолькi, наколькi гэта неабходна для характарыстыкi персанажаy. Уражанне такое, калi чытаеш гэтыя творы, што дэталi пiсьменнiка yвогуле не цiкавяць. Менш за yсё тут знойдзем жывапiсанне словам. Тут ёсць настрой, думка. Для такiх твораy яшчэ характэрна наяyнасць ярка выражанай маралi, своеасаблiвага маралiзатарства, разумовага аyтарскага заключэння, што дапамагае чытачу yстрымацца ад таго цi iншага yчынку, якi анiяк яго не yпрыгожыць i з-за якога яму доyга давядзецца каяцца.

Мараль не казачная, не павярхоyная, а незаyважная, выпакутаваная персанажам, пададзеная праз светаразуменне мастака i яго героя. Творы змяшчаюць фiласофска-канцэптуальны аналiз свету, стану рэчаy у iм, жыцця-быцця чалавека y гэтым свеце, многаму вучаць i прымушаюць суперажываць. Выхаваyчае yздзеянне такiх твораy на асобу бясспрэчнае. Інтэлектуальная проза патрабуе асаблiвай чуйнасцi аyтара да yсяго, што яго атачае, асаблiвай глыбiнi погляду на з’яву. Несумненна, што y гэтай прозе значна павышаецца роля суб’ектыyнага пачатку. На yсё пiсьменнiк пазiрае з уласнага пункту гледжання, з суб’ектыyных пазiцый, вядзе да таго, што лiчыць неабходным сказаць.

Янка Сiпакоy – паэт у прозе, пiсьменнiк-аналiтык. Яго проза лiрычная па сваёй сутнасцi, мяккая, акварэльная, малюнкавая, у нечым элегiчная, паэтычная.

“Назавём гэты цiхi, спакойны, зялёны – з адных толькi хат i садоy пры iх – невялiчкi райцэнтр, куды яе даyно yжо гэтак цягнула, назавём проста i y той жа час крыху элегiчна – гарадок Учора” – вось пачатак апавядання “У гарадку, якi называецца Учора”. Проза згаданага плана – глыбока эмацыянальная, пластычная y нюансах i адценнях перадачы зрухаy душы i характару паводзiн персанажаy.

Гэта якасна новы напрамак у беларускай лiтаратуры.

Гэта проза еyрапейскага yзору, сусветнай традыцыi белетрызаванай лiтаратуры.

Выразную фiласофска-канцэптуальную аснову маюць многiя апавяданнi, аповесцi i раманы Васiля Гiгевiча, фiзiка па спецыяльнасцi, аднак глыбокага аналiтыка сярод лiтаратараy па спосабе заглыблення y матэрыял сучаснасцi. У творчасцi яго асаблiва адчувальны рацыянальны пачатак, разгортванне y мастацкiх вобразах думак аyтара.