Самоучитель турецкого языка. Часть 6

Buradan, yaninda belli belirsiz bir ahiri andiran harap bir binanin bulundugu k?hne eski bir eve gittiler. Buraya Hayal adini verdikleri bir defne ati yerlestirdiler. Aile iyi yasаmasa da, dedikleri gibi «sikisik mahallelerde, ancak mutluluk i?indedir»: herkese yetecek kadar yiyecek ve barinak vardi. Hayatta baska neye ihtiyacin var?

Bir s?re sonra atin yan tarafindaki yara tamamen iyilesti.

«Hayal her zaman ahirda duramaz ya da avluda dolasamaz. Kosmasi gerekiyor. Sen Monika onunla hashas tarlasina gidersin.

Orada ?zg?rce kosmasina izin ver.» dedi annesi bir kere.

«Ya benden ka?arsa, o zaman ne olacak?»

«Ne o zaman? Hi?bir sey, aslinda o bizim tutsakimiz degil, arkadasimiz. Onu seviyoruz ve sadece en iyisini diliyoruz. Nerede olacagini se?e kizim. Onu zorlama.»

Sonra Monika, Hayal’i dizginlerinden tuttu ve tarlaya dogru ilerlediler. Kiz, sinirinda atin g?zlerinin i?ine bakti ve s?yle dedi:

«Artik sagliklisin ve ?zg?rl?ge ihtiyacin var. Nerede daha iyi hissedecegini ve nasil daha iyi hissedecegini se?.

Verecegin her karari kabul edecegim. Ama bil ki bizi terk edersen beni inciteceksin.»

Bu s?zlerle Monika derin bir i? ?ekti, dizginleri birakti, kenara ?ekildi ve en sevdigi tepeye oturdu.

G?n batiyordu. Hayal arkasindan bakti, bir s?re hareketsiz kaldi ve sonra t?m hiziyla hashas tarlasinda kostu.

Ufuk ?izgisinin gerisinde kaybolan ati izleyen kiz, g?zlerinde yaslarla:

«Ne kadar g??l? ve g?zelsin!» fisildadi.

Bir iki saat ge?ti ama Hayal sahaya geri d?nm?yordu.

Kiz g?zyaslarini silerek eve dogru y?r?d?.

Annem Monika’yi elinden geldigince sakinlestirmisti, ama yine de b?t?n aksam ve b?t?n gece agliyordu.

Sadece safakta huzursuz bir uykuyla uyuyakaldi. Hayal’i bir r?yada g?rd?: ona nazik g?zleriyle bakiyor ve birlikte sonsuz hashas tarlasinda y?r?t?yorlarmis.

Zaman ge?misti. Monika’nin ruhundaki yara biraz iyilesti. Ancak ati d?s?nmekten vazge?medi: Hayal neredeyse her gece onu r?yasinda g?rmeye devam etti.

Bir keresinde en sevdigi tepeye geldi ve aniden ufukta ona ?ok tanidik bir siluet belirdi.

Bir an sonra ?oktan birbirlerine dogru kosmaya baslamislardi.

Kiza yaklasan at, g?zlerine sevgi dolu bir bakisla bakti ve basini egerek onu eyere oturmaya davet etti. Monika daha ?nce hi? ata binmedigi i?in bir an teredd?t etti. Ama sonra kararli bir sekilde, t?m korkulari bir kenara birakarak cesur k???k binici atina bindi.