Қазои Қадар

Карима устига нон қўйилган косада овқат олиб чиққанини кўриб, ўтирган ерида тебраниб қўяркан:

‒ Келинг болам, нега овора бўлиб овқат кўтариб чиқдингиз? ‒ деди, ўзининг ўтириш аҳволидан ўнғайсизланди. Елкасига тушиб кетаёзган мошранг пешонабоғини чап қўли кўмагида бошининг олд қисмига сурар экан, рўмоли билан юқорига кўтарилган бир тутам сочлари учидаги чўлпиларни елкаси баробарида пастга тортиб қўйди.

Бу ишларни аранг бажарганидан ёшгина келини олдида ўзини дардисар санади.

Карима қўлидаги ширгуручли косани каравот рўпарасида турган курсига қўя солиб, кампирнинг пешонабоғини яхшилаб тўғирлади-да, ўнг елкаси томон сурилиб қолган чўлпиларни бир текис силаб рўмол тагига киритиб қўйди.

Сўнг эса Риҳси кампирни оҳиста қучоқлаб сўрашаркан:

‒ Овораси борми буви! Ўғлингиз … дадамлар атайлаб сиз учун ширгуруч пиширтирдилар.

Шуни совиб қолмасидан сизга опчиқувдим, ‒ деди, тағин кампирнинг ўтириш аҳволига ачиниб ўнг кифтини силади, юзида ҳам ана шу ифодани акс эттириб сўради: ‒ Мана бу қўлингизга нима қилди? Мана бу тирсагингизни айтаман-да, буви?!

Риҳси кампир неваракелини унга астойдил ачинаётганини кўриб, унинг олдида ноқулай аҳволда қолди.

Нима дейишини ҳам билмай гарангсиради, чор-ночор чучмал бир тарзда:

‒ Ҳа, қаричилик-да энди, сал қоқилиб кетдим, ‒ дея ёлғон сўзланди.