Қадр кеча қатралари

Хоналарни айланганда ҳазрат Навоийнинг улуғвор ҳайкаллари ва Ойбек домланинг кўзларидан ҳаётга меҳр уфуриб турган портретларига тикилар эканман, улар ўртасида камалак нурли кўприк кўргандек бўламан ва қалбимни ғурур ила тўлдирадиган яна бир кашфни сезаман.

Ҳар бир миллатнинг маънавий мезонини яққол намоён этувчи ўзининг ёғду шахслари бўлиши рост.

Улар тириклик давридаёқ эл қалбини, эл шуурини нурлантирадилар, бу нур шундай кучли бўладики, у авлоддан авлодга ўтиб, сўнмас ёғдуга айланади.

Вақт ўтгани сари бундай ёғду шахслар бажарган амаллар ривоятларга, айтган сўзлари эса ҳикматга айланиб бораверади.

Асрлар ҳам уларга тўсиқ бўла олмайди. Улар тобора юксалиб бораверадилар.

Бугун биз хотирлаётган шахслар ҳам ана шундай ёғдулар. Улар ўртасидаги рамзий камалак эса улардаги ўхшашлик – одамларга яхшилик соғиниш, элга фидойилик, кишилар қалбини нурлантириш.

Бу ўхшашликни улар ижодида яққол кўриш мумкин:

Эй, Навоий, бода бирлан ҳуррам эт кўнгил уйин,

Не учунким, бода кирган уйга қайғу келмади.

Ойбек домланинг ҳали навқирон пайтларида ёзган бир шеърлари:

Майли, сув ич, қаттиқ нон кемир,

Лекин ёнсин қалбингда олов.

Фалсафанинг аччиғин симир,

Фароғат, тин сенга бўлсин ёв.

Тошга ҳам, рангга ҳам, сўзга ҳам,

Ҳаёт нури билан бер жило.

Нашъа эмас, ҳатто сенда ғам

Қалбга солсин ҳаётдан зиё.