Қадр кеча қатралари

Шеърият кечирсин, кечирсин шеърхон,

Замона зулмидан бўлмадим холис.

Гоҳ товшим етмаса, санаманг сукут,

Шояд тарк этмаса дийдаларни нур.

Шеърият санъати бўлмайди унут,

Божлиман элиму, юртга бир умр!

деб ёзиш учун ЗУЛФР?РЇ бўлиб дунёга келиш, айнан ЗУЛФР?РЇ бўлиб яшаш керакдир?

Шундай устозимиз борлигидан ифтихор бир менинг қалбимдами?

Р‘Р?Р Р?РќР§Р? ДАСТХАТ

Кишилар билан учрашув, танишув ҳар хил бўлади.

Зулфияхоним билан ҳар сонияси хотирамда муҳрланиб қолган биринчи учрашувим, биринчи бор юзма-юз суҳбатлашувим олтмишинчи йилларнинг бошида, айни баҳор фаслида бўлган эди.

Шу йиллар ичида дарё-ю ирмоқлардан қанча сувлар оқиб ўтмади, ҳаётимизда қанча ўзгаришлар содир бўлмади. Аммо у кишига нисбатан самимий меҳрим, ихлосим асло камайгани йўқ. Аксинча, ўша илк туйғу тобора ўсиб, камолга етиб борганини сезаман, шундай инсонни таниш, билишга мушарраф этган тақдирга шукрлар айтаман.

…1962 йилнинг апрель ойи эди. Ўрта Осиё университетлари талабалари илмий жамиятларининг навбатдаги анжумани Душанбе шаҳрида ўтказилиши керак эди. Анжуманда иштирок этадиган талабалар уч-тўрт кундан сўнг жўнаши керак.

Бирдан мени факультет декани Лазиз Қаюмов (Оллоҳ улардан рози бўлсин!) ҳузурларига чақириб қолишди.

– Нима учун Душанбега борадиган талабалар рўйхатида сен йўқсан? – дедилар хонага киришим билан.