Умр дарёси

– Хўш, Абу, мен сени эшитаман, – деди Амир Тўраев унга тикилиб. Сабаби, у Абуни биринчи бор кўриб туриши эди.

– Гапим нозикроқ, ёлғиз ўзингга айтаман, – деди арман йигит.

– Бемалол гапиравер, бу киши менинг яқин дўстим бўлади.

– Йўқ, иложи йўқ!

– Р?шга тааллуқлими ёки шахсий масаладами?

– Шахсий, сен учун жуда муҳим гап, – деди Абу.

Амир Тўраев Шуҳрат Ниёзовичга “Кўз-қулоқ бўлиб туринг” дегандек ишора қилиб, хонадан чиқиб туришликни илтимос қилди. Сўнгра, Абуга қараб:

– Қани, гапир, ўша муҳим гапингни эшитайликчи? – Амир Тўраев Абунинг барча ҳатти-ҳаракатларини зимдан кузата бошлади.

Абу атрофига бирров назар солди-да, Москва шаҳридан бир арман келиб, у билан учрашгани, Амирнинг отаси ҳақида нималар билиши билан қизиқиб, сўраб-суриштиргани, Тўра Орзиқуловни ўлдириш учун унинг рақиблари каттагина пул ваъда қилишгани, у арман улардан талайгина пул ҳам олганлигини гапириб берди.

– Москвалик арман сенга қариндошми? – деди Амир Тўраев.

– Амир, мен биламан. Сизлар жуда яхши одамлар.

Авваламбор, отангни душмани кимлигини билиб қўйинглар. Мен сенга бор гапни айтдим, хоҳласанг ишон, хоҳламасанг ишонма, – деб Абу ўрнидан қўзғалди. Аммо, негадир москваликнинг ўзига қариндошчилиги тўғрисида гапирмади.