Кыталык Уйбаан. Кустугу ситтэрбиэн

Р?ти кэнниттэн, СЃСѓСЂСѓРєРїСѓРЅ Кыталык Кыыс кинигэтигэр, суумкатыгар, СЃРѕРЅСѓРЅ СЃРёСЌР±РёРіСЌСЂ СѓСѓСЂР° сатаабытым РґР°, сырыы аайы СЃТЇСЂСЌТ•РёРј тыаһын тулуйбакка, төттөрү ыларым. РљТЇРЅ Р±ТЇРіТЇРЅТЇРіСЌСЂ РґРёСЌСЂРё, РѕР» СЃСѓСЂСѓРєРїСѓРЅ кыайан Р±РёСЌСЂР±СЌРєРєСЌ сылдьабын.

* * *   

«Убайдарым туох ааттаах өр буоллулар! Саатар, бырааттарым бааллара буоллар, чэй куттаран аҕалтарыам этэ.

Бэлэһим дэлби хатта. Чэ, кэбис, кинилэри кэтэстэххэ, киһи утатан өлүүһү! Оһох үрдүгэр көстөн турар чаанньыкка хайдах эмэ тиийэр инибин», – дии санаат, онтон-мантан тутуһан, бэрт эрэйинэн тиийэн чаанньык тумсуттан уу омурда турдахпына, таһырдьаттан уолаттар кутуллан киирдилэр:

– Хайа, Ваня! Эйигин ким манна аҕалла?

– Суох, бэйэм кэллим.

– Ээ, сымыйалаама! Эн сатаан хаампаккын буолбат дуо?

– Кыратык хаамабын ээ, – диэт, кэлбитим курдук айаннаан, төттөрү ороммор тиийэн сыттым.

– Хаамар эбит буолбат дуо! Биһиги ону билбэккэ, оскуолаҕа сүгэн илдьэбит-аҕалабыт, – дэстилэр.

Нөҥүө сарсыардатыгар: «Биһиги эйигин өйүөхпүт, бэйэҥ хаамаар», – диэтилэр, өйөөн оскуолабар илтилэр. Мин, Нуучча Уйбаан, убайдарым кэпсэтиилэрин нууччалыы тылбаастаан бараммын, биирдэ өйдүү сатыырым.

Ол саҕана сорох сахалыы тыллар хастыы да суолталаах буолалларын билбэт этим. Ол иһин сыыһа-халты өйдүүрүм элбэҕэ:

– Бүгүн саамай кылгас күн.

– Братья сказали: «Сегодня самое короткое солнце».

– Бүгүҥҥүттэн күн уһаатар-уһаан иһиэҕэ.