Бабалардын жанырыгы

– Мен сиздин мекени?изге бара албайм, бирок баланы эмне кылам?

– Эгер жаратканым колдоп аман-эсен т?р?п алса? баланы алып кетем.

– Келип алып кете албай калса?чы?

– Анда белгими берип кетем.

– Эмне белги?

Тагай бий ойлонуп калды:

– Менин белгим к?м?ш бычак болот. Ал белгил?? чебер устанын колунан жасалган.

– Эгер муну бала жоготуп же жол баратканда бир??г? алдырып жиберсечи?

– Ага кошуп болот ?г??н? берем. Т?шт?к ?г?? ?ч?н жердин жети т?б?н? т?ш?п кеткен.

Зулайка ойлонуп калды да:

– Мели?из эк??н те? ташта?ыз.

Ошентип алар т?н боюу с?йл?ш?п эскер?? т?н?н ?тк?р?п жатышты. Анан эртеси та? агарды. Куштар сайрап, назик ?н салды. Жакын жерден молдонун азан чакырган керемет ?н? теребелге дааны угулуп турду. Кайра жашоо башталып, кайра ?м?р уланып кирди.

Алар эрте? менен саал кечиреек ойгонушту. Жана т?нд?г? б?тп?й калган маекти кайра баштап киришти.

– Атын ким,-деп коём? Бул баланын атасы ким болот?

– Атынбы, Айк?л Манастын кырк чоросу бар эле Карачоро деп, коёбуз.

– Бул бала Манаска чоро болобу?

Тагай бий к?л?п жиберди да:

– Манас баатыр кыргыздын эгеси бийик к?н? ал бизден мурун эле жашап ?тк?н чоро деген баатырдыктын элесин берет. Менин балам баатыр болсун же, улуу баатырга чоро болсун. Сен баланы ага? Калимжандын баласы деп атай бер анан мезгили келгенде ал т?ш?н??р.

Зулайка Тагайды аянычтуу карап турду да:

– Мейли ошондой эле дей берейин. Ал агамын баласы болуп менин тарбиямда ?с? берсин.

Анан сиз бат эле келесизби?

– Кеткен бойдон келбей калмак белем, с?зс?з келем балким, сени да Ала Тоого ала кетеермин

– Аны байкайлы,-деди Зулайка Тагай бийге.

Зулайка бийге белекке деп сонун канжар, бат атма мылтыкты, ошондой эле аябай сонун келиштире сайылган бир нече ж?з аарчы, жана башка майда барат оокаттарды берди. Мунун баары эст?? аял мени дайыма унутпай ж?рс?н деген белги эле. Бийдин ???н?н ыраазы болгон жылуулук т?г?л?п кубанычка батып турду.

Айланага к?зд?н айы жа?ы башталган эле.

Келгиндер асмандан му?дуу ?н салып т?шт?к тарапка сапар тартып учуп ?т?п жаткан. Алардын коштошуу ?н? чар тарапка угулуп, пенделер дагы бир сонун жайдын кеткенин арман менен эскерип турушту. Т?шт?кт?н ысыгы башталып, али к?ч?н?н кайтпай турду.

Баш кошкондор ажырашмай болду. Тагай бий улуу ?к?мдар жана ордонун адамдары менен коштошуп жатты:

Алар:

– Дагы келип турса?ыз экен.

– Биздин кыргыз туугандарга салам айты?ыз.