Бабалардын Урпагы. 3 китеп

Кара К?лг? конбогон,

Кайтыш болуп жоголон.

Кайран гана баатырлар,

Кара куш ошол берендер.

Кайтыш болуп кеткендер.

Толкуган бу ?м?рд?н,

Толкуй албай кол ?зг?н.

Толкубай турат Кара К?л,

Толкундары не болгон.

Толкуну небак жоголгон,

Каадалуу учуп к?р?нг?н

Кара кушту ок соргон.

Агаларды баяндап,

Акын эми с?зд? улант.

Сап-сабы эми уланат,

Санжыралар куралат.

Жоргологун жомогум,

Калып калба туу жондо.

Алды жакка жол улап,

Арыш кере жорголо.

Апаат к?нд? жоголгон,

Агаларды баянда.

Баарысын те? так айтып,

Бир??н унут калтырба!

Боордон жылкы айдаган,

Бокбасардан Шейше бар.

Тынбай тоого каттаган,

Тыныбектин Шакири,

Бай ?м?рд? улаган,

Баямандын К?ч?р?,

Койсойбостон Абдыр бар.

Осмондун Жусубу,

Эстеп келет бу уулду.

Толкуп-толкуп эл келет,

Токтосундан Мукамбет.

Айды?ы чыкпай тап-такыр,

А да келбей кечигет.

Уралынын Кемели,

Узаган бойдон келбеди.

Бабасын тарткан баягы,

Баякундан Нуридин.

Бая эле кетип кайтпады.

Сакиден Асанбек,

Саруунун Сукейи,

Айды?дын Шыбыйы,

Алыс жактан аларды,

Ашыксам да к?рб?д?м,

Айды?ы тааныш жандарды.

Урумга кеткен эр уулу,

Урманбет ата ?ч уулу,

Ар немеге те? уулу,

Ач кыйкырык чуу келсе,

Айгай салган ?ч уулу.

Азаптуу кезде жоо келсе,

Кармашка т?шк?н ?ч уулу,

Кейиш менен кечигишип,

Келбей калган ?ч?? те?.

Созулуп кеткен ?ч жол бар,

Сапар келеер ?ч эр бар.

?ч??н? к?тк?н ?ч жол бар,

?ч эр келбей калды анан

Кара жолдун ?ст?нд?,

Капалуу ый ка?гыган.

Ойсул ата жол менен

Ойсо?дой кетип баратат.

Ойроттуу бузаар берендер,

Оо, д?йн? кетти кайрылбайт.

Камбар ата жол менен

Кайрылбай сызып баратат.

Калкынан кеткен б?л?н?п,

Кайрандар эми кайрылбайт.

Баатырлардын айды?ы ай,

Т?м?нбайдын Айды?бай,

Эр??лд? жоо коргогон,

Эки уулу бар Абыш атанын,

«Уулдарым келет» деп,

Энекем эки тон тиккен,

Уландары не келбейет,

Узун жол ?нс?з мелтирейт.

Энеке му?га б?л?н?т,

Ээрчишкендер к?р?нб?йт.

Асылдарын к?тк?н эненин,

Ак санаасы аткарылбай,

Жолду улап келген жок,

Жолбун менен Д?йш?нбай.

Мендиден Акир абабыз,

Кубаттуу эр к?р?н?т,

Курмандын Токтокадыры,

Кейишке салып туугандарын,

Келбей калды бу дагы,

Жолду карап телмирип,

Бир-бирден бала жаш калды.

«Эмне? бар тагдыр бизде» деп,

Энелер к?з?н жаштады.

Чекирден Д?ш?нбай,

Капаны салып бир далай,

Айлына калды кайрылбай.