ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

Учинчи ҳаракат билан эса қасрдаги барча ертўлалар тузланган қўзиқорин солинган сон-саноқсиз хумларга ва қуритилган гиёҳлар қават-қават қилиб терилган саватларга тўлиб қолади. Эрталабдан кечгача мана бу ёқимсиз ўрмонда изғиб юриш ҳам шарт эмас, қонсўрар чивинларга ҳам таланмайсан, бирорта бўрига дуч келиб қолганингда ёки уккининг “ҳу-ҳу”сини эшитганингда қўрқувдан қалтираб қолмайсан… Наҳотки унинг бутун умри мана шу ириб-чириган ўт-ўланлар ва қурбақасаллалар орасида ўтиб кетса?”

– Бўлди, етиб келдик, – деди Дило.

Қизча атрофга аланглаб, ора-сира қийшиқ-қинғир қарағайлар сийрак ўсган ва пастак буталар билан қопланган улкан ботқоқликнинг чеккасида турганларини кўрди.

Эрта тонг, қўнғир-яшил ботқоқлик тепасини қатлам-қатлам қалин туман қоплаган. Совуқдан Коринанинг эти жунжикиб кетди.

– Наҳотки биз мана шу… уфф-фф-фо-ооо… мана шу сассиқ балчиққа тушсак? – ҳавотир билан сўради у.

– Бошқа иложимиз ҳам йўқ, – елка қисди Дило. – Сен қўрқма, бу фаслда ботқоқлик анча саёз бўлади. Бу этигинг билан Қарағай оролигача бемалол етиб бориб, ҳатто оёғинг ҳўл ҳам бўлмайди.

Фақат менинг изимдан қадам-бақадам юриб, йўлни эслаб қолсанг бас. Мен яширин кечувга белги қўймаганман, акс ҳолда эртага бутун қишлоқ югуриб келиб, ҳамма қўзиқоринларимизни териб кетади.

У хира тортиб ётган сувга шаҳдам қадам қўйди.