ГИНГЕМАНИНГ ҚИЗИ Биринчи китоб

Коринанинг худди бир ҳафта оч қолган одамдай варақиларни пешма-пеш оғзига тиқаётганини кўриб, Рон ва Дора ачиниш билан бош силкиб ўтиришди.

Қизча яхшилаб тўйиб олгач, қариялар уни саволларга кўмиб ташлашди. Корина жавобларини аввалдан тайёрлаб қўйганди. У қарияларга ота-онаси вафот этиб кетишганини (буниси аслида ҳам рост гап эди) ва у Каллаварамлар қишлоғида яшайдиган холасининг уйига йўл олгани, лекин ўрмонда адашиб қолганини айтди.

Рон оғир хўрсиниб, елка қисди:

– Сенга қандай ёрдам беришни ҳам билмайман, қизим… Мен Каллаварамлар қишлоғи ҳақида ҳатто эшитган ҳам эмасман – агар алдаётган бўлсам мени чақмоқ уриб қўяқолсин.

Энди сени нима қилсак экан-а?

Дора эрининг биқинига туртиб қўйди.

– Бунинг ўйлайдиган нимаси бор? – хушмуомалалик билан деди у. – Қизалоқ бизнинг уйимизда қолаверади. Агар холаси топилиб қолса, начора, у ҳолда Коринани унга топширамиз.

Агар топилмаса – айни муддао, учовимиз биргаликда шодон ҳаёт кечираверамиз.

Корина қувончдан чапак чалиб юборди ва ўзининг янги ота-онасини қаттиқ қучоқлаб олди.

Шу тарзда учовлашиб яшай бошлашди. Рон ва Дора жуда кўп вақтларини меҳнат билан ўтказишарди.

Улар ёғочдан шунақанги нафис бардоқ

, тақсимча, қошиқларни йўнишар эдики, буларни кўрган кишининг ақли лол қолар эди. Кексалар ўз ҳунарларини Коринага ҳам ўргатмоқчи бўлишди-ю, лекин қизча бу ишни эплай олмади.