Гүлмінездің гүлдері

?айтарда – ауыл?а, баласыны? ?йiне со?атын бол?ан со?, с?йiктi немересiн ?уант?ысы келдi. Д?кендерiн аралап ж?рiп, шана сатып алып едi. Г?лмiнездi? айтып отыр?аны сол. ?рине, к?з алдында ойна?ан?а не жетсiн. Бiра?, ойынны? да мезетi бар. Ал тыста – адам денесiн т?ршiктiрер ерте?гiлiк ыз?ар ?лi тара?ан жо?.

– Айналып кетейiн, аппа?ым менi?. Шананы са?ан ?келмегенде, кiмге ?келдiм. ?лi онымен талай ойнарсы?… Ал, ?азiрше, – ол с?? сауса?ымен терезе жа?ты мегзедi. – К?рдi? бе? Та? ендi бозарып ке-ледi. Дала суы?.

??р бос?а то?ып ?аласы?. Одан да, ?орада мал жай?астырып ж?рген папа? мен мама?ды к?тейiк. Бiрге тама?тана-мыз, кейiн ойнаймыз. Той?ан ?озыдай ра?аттанып ойнаймыз.

Г?лмiнез басын бiр иы?ына ?исайтып, ?тiнгендей т?р к?рсеттi.

– Тама??а зау?ым жо?, ата.

?ария ?ырау ?аймыжы?та?ан терезенi? бетiн ыс?ылап с?ртiп:

– ?арай ?ойшы ?зi?, – дедi. – С?зге т?сiнесi? ?ой. Далада бейс?убет ж?рген бiреу бар ма? Тiптi ?ыбырла?ан н?рсе к?рмейсi?.

Г?лмiнез ?йнек к?зiне ??iлдi. Сыртта – м?лгiген ?ысты? бозамы? к?нi.

?ары сiрескен ?йлердi? м?ржаларынан шы??ан т?тiн т?нерген аспан?а баяу сi?уде. ?удем жерде, ?оршау iшiндегi сидам а?аш-тарды? б?та?тары ?ана желмен тенселедi. Г?лмiнез соны бай?ады ма, ?улана:

– К?не, ата. «?ыбырла?ан н?рсе к?рiнбейдi» дейсiз. Ана б?та?тар ?имылдап т?р ?ой, ?не ?ара?ызшы, – дедi.

?ария немересiнi? байыптылы?ы мен тап?ырлы?ына с?йсiнiп, м?з болды. К?лкiсiне шашалып:

– Ата?ды с?зден ?стады?, ?ызым. ?зiме де сол керек. «?ыбырла-?ан жан к?рiнбейдi» деудi? орнына «н?рсе» дегенiмдi ?арашы.

С?з ?а-дiрiн бiлген ата-бабаларымыз, билiктi ?ашан да же?генге берген. Де-генi? орындалсын, ?ара?ым. Бара ?ой. Жылы киiмдердi?дi киi-нiп шы? – дедi. Г?лмiнез:

– Ала-?а-ай! – деген бойымен б?лмесiне ?айта ж?гiрдi.

Немересiнi? шаттан?анына, ?арияны? да к??iлi тасыды.

– И?-?, – деп тамсанды ол. ??штарлы??а не жетсiн. Талай iзгi армандар мен м?раттар, осындай жолы жi?iшке бастаудан н?р ал?ан. Ендеше ?айнар т?маны? к?зiн б?гемейiн.

Бiраздан со?, ?ария мен немересi – к?шеге шана с?йiретiп, томпа?дап кетiп бара жатты.

?ЗІЛГЕН Г?Л

Жамал апай балалар?а таби?ат туралы, оны? адамзат ?шiн ма?ы-зы ж?нiнде саба? т?сiндiрiп болды да, с?зiн былай т?йiндедi:

– …Сонды?тан да, балалар, таби?атты к?здi? ?арашы?ындай ?ор?ау керек, аялай бiлу керек, т?сiндi?дер ме?

Осы кезде алды??ы партада отыр?ан Марат:

– Апай, бiздi? ауыл да таби?ат па? – деп с?рады.

– И?, ауыл да – таби?ат.