Дахавік Казік

Юзiк быy з заплечнiкам, у якiм было паyнютка yсялякай смакаты.

– Ну што, пайду квiткi купляць, – паведамiy Казiк.

– Мне не трэба, – сказала Карына, – я прынцыпова езджу без квiтка.

– Вольнаму воля, – прамовiy Казiк i пайшоy па квiткi для сябе i для Юзiка.

Пачынала прыпякаць. На трэцяй пляцоyцы, ад якой адпраyляyся аyтобус, набралася багата народу. Падышоy аyтобус, i пасажыры пачалi заходзiць у расчыненыя дзверы. Але Карына, апярэдзiyшы yсiх, улезла y салон самая першая i, ускочыyшы на месца каля акна, пракаркала дахавiкам:

– Хутчэй да мяне!

Сябры yселiся побач з Карынай.

Псс-с! Дзверы зачынiлiся, i аyтобус пакацiy за горад. На першым жа загарадным прыпынку y аyтобус зайшла кантралёрка i пачала правяраць квiткi y пасажыраy. Кантралёрка брала квiток, глядзела дату i нумар рэйса i шчоyкала кампосцерам. Падышоyшы да сяброy, яна праверыла квiткi y Казiка i Юзiка, потым звярнулася да Карыны:

– Ваш квiток.

Карына глядзела y акно, быццам не чула.

– Ваш квiток, – гучней прамовiла кантралёрка.

– Га? – Карына прыкiнулася глухой.

– Квiток! – яшчэ гучней сказала кантралёрка, пры гэтым адно яе вока чамусьцi заторгалася.

– Пенсiянерка я, – адказала ёй варона.

Але кантралёрка i не думала здавацца:

– Плацiце штраф, а то высаджу з аyтобуса.

Грошай у вароны не было, таму плацiць за яе штраф давялося дахавiкам. Як тут не заплацiш?

– Я аддам. Я аддам вам гэты талер, – нудзiлася yсю астатнюю дарогу Карына. – Даруйце мне.

Сябры выйшлi з аyтобуса на перадапошнiм прыпынку i вузкай сцяжынкай накiравалiся праз лес да возера.

Надвор’е было цудоyнае. Дахавiкi iшi i весела гаманiлi, а Карына з сумным выглядам ледзь валаклася за iмi. Калi кампанiя прайшла з паyкiламетра, наперадзе пачуyся нейкi шум. З-за дрэy выскачыy невялiкi сабака незразумелай пароды i кiнуyся да сяброy.

– Схавайце мяне, калi ласка! – забрахаy сабака, – з мяне хочуць зрабiць шашлык!

Казiк разгубiyся быy, але Юзiк ужо скiнуy заплечнiк, i сабака yскочыy туды з хуткасцю маланкi.

Толькi паспеy Юзiк закiнуць заплечнiк за спiну, як да iх падбег велiзарны мужчына з чорнымi валасамi i такiмi ж чорнымi вусамi.

– Вы не бачылi тут майго сабакi. Уцёк, халера!

– Бачылi, – адказаy Юзiк. – Ён пабег у лес, вунь туды, – Юзiк паказаy у той бок, адкуль яны прыйшлi. Калi мужчына знiк, Юзiк зняy заплечнiк.

– Дзякуй, – сказаy сабака, калi вылез з заплечнiка. – Вы мяне yратавалi.

Так у Казiка, Юзiка i Карыны з'явiyся новы сябар – сабака Маркiз.