Қор одам

Xelga xudo va xalq tasviriga qurbonlik qonini sachratish uchun ijozat so�rabdi, pichog�ini qayrab, yonidan chopqillab o�tib ketayotgan judayam barvasta, qopog�on itning biqiniga shaxt bilan pichoq uribdi.

– Sinab ko�rdim-da! – debdi qiz, vikingning xotini esa yovvoyi, yovuz qizga tashvish bilan tikilibdi. Kechasi odatdagiday Xelganing qiyofasi o�zgarishi bilanoq uni ta’nali so�zlar bilan koyibdi, bu ta’na so�zlari og�zidan qanday chiqib ketganini o�zi ham bilmay qolibdi.

Badbashara, trollga o�xshash mudhish qiyofali baqa unga qayg�uli qo�yko�zlarini tikib turaveribdi, onasining har bir so�zini aqlli odam singari tushunayotgandaymish.

– Sendan o�tgan alam haqida hech kimga, hatto erimga ham lom-mim demadim! – debdi vikingning xotini. – Senga shunchalik rahm qilaman deb o�zim ham o�ylamagandim! Ehtimol, onalik mehri beqiyosdir, ammo qalbing mehr nimaligini bilmaydi! Ko�ngling o�zing bino bo�lgan sovuq balchiqqa o�xshaydi!

Bu so�zlar uning tanasini ruhi bilan bog�laydigan qandaydir ko�rinmas bir ipga ta’sir etganday badbashara jonivor titrab ketibdi; baqaning ko�zidan yirik tomchilar dumalab tushibdi.

– Seni sinaydigan vaqtlar ham keladi! – davom etibdi vikingning xotini. – O�shanda mening boshimga ham katta kulfat tushadi! Oh, jajjigina paytingda ko�chaga chiqarib tashlasak bo�lmasmidi; tungi sovuq joningni olsa ham mayli edi!

Shu payt vikingning xotini achchiq-achchiq yig�labdi, qalbi g�azab va alamga to�lib yog�ochga ilingan, devor vazifasini o�tayotgan yirtqich hayvon terisidan tikilgan parda orqasiga o�tib ketibdi.

Baqa qunishib, burchakda yolg�iz o�tiraveribdi: sukunatni faqat uning og�ir, bo�g�iq xo�rsinishlarigina buzib turibdi: baqa qalbining to�rida iztirob ichida yangi hayot paydo bo�layotganday bo�libdi. To�satdan u eshik tomon yuribdi, biroz quloq solibdi, keyin yana yo�lida davom etib, ojiz panjalari bilan eshikning vazmin murvatiga tirmashibdi, uni sekin halqadan chiqaribdi.

Qarasa, mehmonxonada tungi sham yonib turganmish; baqa uni olib tashqariga chiqibdi: kimningdir qudratli irodasi unga madad berayotgandaymish. Mana, u temir murvatni halqadan chiqarib, uxlab yotgan asirga yaqinlashibdi va uni sovuq, yopishqoq qo�li bilan turtibdi. Asir uyg�onibdi, qarshisidagi badbashara hayvonni ko�rib, yovuz ruhning yo�ldan ozdiruvchi ko�lankasi oldida turganday qo�rquvdan titrab ketibdi.