Қор одам

U tushga yaqin o�ziga kelibdi; ikki yigit uni yerdan ko�taribdi. Anne Lisbet bundoq qarasa, qabristonda emas, balki dengiz sohilida o�zi qazigan chuqur tepasida turganmish. Siniq ryumka qo�lini kesib yuboribdi, uning o�tkir sinig�i moviy rangga bo�yalgan yog�och dastaga o�rnatilganmish. Anne Lisbet tamoman holdan toygan ekan. Vijdoni fol ochib, endilikda Anne Lisbetning joni yarimta, qolgan yarmini o�g�li dengiz tubiga olib tushib ketgan, deb xulosa chiqarib qo�ygan ekan. Endi u jonining dengiz tubidagi yarmini qaytarib olmagunicha parvardigor uni o�z dargohiga qabul qilmaydi! Anne Lisbet uyga tamomila boshqa odam bo�lib qaytibdi.

Fikrlari kalava singari yumaloq bo�lib o�ralib qolganmish, faqat bittagina uchi uning qo�lida qolibdi. Bu – sohil arvohini qabristonga olib borib dafn etish fikri ekan, ana o�shanda uning joni yana butun bo�lib qolarmish.

Uni bir necha bor to�xtatib qolishibdi, ko�pincha sohilda arvohni kutayotgan holda uchratishibdi.

Shu alfozda bir yil o�tib ketibdi. Bir kuni kechasi u yana yo�qolib qolibdi, biroq uni axtarib topisholmabdi: ertasiga kuni bo�yi qidirish ham bekor ketibdi.

Kechki payt kichik ruhoniy xudojo�ylarni kechki ibodatga chorlash uchun qo�ng�iroq chalayotib, mehrob oldida cho�zilib yotgan Anne Lisbetni ko�ribdi. U sahardan beri shu yerda yotgan ekan; u butunlay holdan toygan bo�lsa-da, ko�zlari o�tday chaqnab turganmish, yuziga qipqizil shafaq rang o�tib qolgan emish; quyoshning ana shu qizg�ish nurlari mehrobda hamda Iso payg�ambar kitobining «Libosingizni emas, qalbingizni pora qiling, so�ng parvardigorga elaning!» degan so�zlar yozilgan sahifasiga qo�yilgan injilning yaltiroq xatcho�pida jilolanib turarkan.

– Tasodifni qarang-a! – deyishibdi odamlar odatdagiday.

Quyosh nuri yoritib turgan Anne Lisbetning yuzida tinchlik va osoyishtalik balqib turarkan, u huzur-halovat og�ushida ekan! Endi u o�zini yelkasidan tog� ag�darilganday yengil his qilibdi: kechasi o�g�lining sohildagi arvohini ko�ribdi, u: «Sen men uchun yarimta qabr kavlading, biroq mana bir yildirki, meni qalbingga jo qilib olib yuribsan, onaning qalbi esa bola uchun eng ishonchli boshpanadir!» – debdi.

U onasining yarim jonini qaytarib beribdi va cherkovga olib boribdi.

– Endi men xudoning uyidaman, – debdi ayol, – najot ham xuddi shu yerda.