Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Juvon tilga kirganida u o�rnidan turib, bemorning bosh tomoniga yaqinlashdi-da, hayratlanarli darajada muloyim ovozda dedi:

– Qo�ying-e, o�limni xayolingizga ham keltirmang!

– E, nimalar deyapsiz, xudoning o�zi asrasin! – gapga aralashdi uy burchagida ichidagi suyuqlikni ochiqchasiga huzur qilib qultillatayotgan kampir, qo�lidagi ko�k shishani shosha-pisha cho�ntagiga tiqar ekan. – Xudo saqlasin! U hali mening yoshimga borsin, ser, o�n uchta bo�qachog�in tug�sin, ulardan ikkitaginasi qolsin, o�sha omon qolganlariyam o�zi bilan birga mehnat uyida turadigan bo�lsin, ana o�shanda aqli kirib, sal narsani sirtiga yuqtirmaydigan, salga ezilmaydigan bo�ladi!.

. Jonginam, ona bo�lish nimaligini bir o�ylab ko�ring-a! Bolangiz biram yoqimtoyki!

Aftidan, dilga tasalli berguvchi bu onalik istiqboli bemorga qittak ham ta’sir ko�rsata olmadi. Bemor bosh chayqab, qo�llarini chaqalog�iga cho�zdi.

Tabib chaqaloqni ona og�ushiga qo�ydi. Rangi quv o�chgan ona muzdek lablarini mehr-la chaqalog�ining peshonasiga bosdi, yuzini qo�li bilan siladi, chaqchayib atrofga alangladi, keyin seskanib, o�zini yostiqqa tashladi… va joni uzildi.

Uning ko�kragini, chakkalarini ishqashdi – bari befoyda! Ko�nglini ko�tarib, yupatuvchi allanimalar deyishdi. Lekin juvon allaqachon o�lgandi.

– Hammasi tamom bo�ldi, missis Tingami! – dedi nihoyat tabib.

– Ha, hammasi tamom bo�ldi. Voy sho�rlikkina-ya! – deya uning gapini tasdiqladi kampir, bolani olaman deb engashganida yostiqqa tushgan ko�k shisha tiqinini olayotib.

– Sho�rlikkina-ya!

– Chaqaloq yig�laydigan bo�lsa, menga odam yuborib o�tirmanglar, – dedi tabib qo�lqopini kiyarkan. – Judayam besaranjom, yig�loq bo�lishi ham mumkin. Yig�laganida suyuq bo�tqa qilib bering. – U shlyapasini boshiga qo�ndirib, eshikka qarab yurarkan, karavot yonida pichagina tutilib, qo�shib qo�ydi: – Istarasi issiqqina juvon ekan… Qayoqdan kelib qolibdi o�zi?

– Uni nozirning buyrug�i bilan kecha kechqurun keltirishgandi, – javob berdi kampir.

– Ko�chada yiqilib qolgan joyida topib olishibdi. U olisdan kelgan ko�rinadi, boshmog�i yeyilib, titilib ketibdi, Lekin qayoqdan kelayotgani va qayoqqa ketayotganini hech zog� bilmaydi.

Tabib marhuma uzra engashib, uning chap qo�lini ko�tardi.

– Odatdagi ashula, – dedi u boshini sarak-sarak qilib.