Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

Pirovard-oqibatda, qorovulxonadagi rahmdil qorovul bilan mehribon keksa xonim bo�lmaganida Oliverning uqubatlari, xuddi onasining iztiroblari singari, tez orada tugar, boshqacha qilib aytganda, u qirollikning katta yo�lida tappa tashlab, dunyodan ko�z yumgan bo�lardi. Ammo qorovulxonada turgan qorovul non va pishloq bilan qornini to�yg�azdi, nevarasi kema halokatiga uchrab, allaqaysi olis yurtda yalangoyoq ovorayi jahon bo�lib yurgan keksa xonim esa sho�rpeshona yetimchaga rahmi kelib, jindakkina bo�lsa-da, qurbi yetgan narsasini berdi; eng muhimi, u bolaga shirin, mehrga yo�g�rilgan yaxshi so�zlarni, hamdardlik, hamrozlik tuyg�ularini hadya etdikim, bu narsa Oliverning qalbiga shu tobgacha chekkan aziyatlaridan ko�ra chuqurroq tomir otdi.

Ona shahridan chiqib ketganining yettinchi kuni ertalab, oyog�i oqsab, imillab Barnet shaharchasiga kirib bordi. Deraza qopqoqlari hali taqa-taq berk, ko�chalar bo�m-bo�sh edi: kundalik yumushlari bilan shug�ullanmoq uchun hech kimsa uyg�onmagan edi hali.

Quyosh gul-gul yashnab, charaqlab jamol ko�rsatdi, lekin oftob nuri oyoqlari qonga, hamma yog�i changga belanib, qandaydir bir eshikning zinasida o�tirgan Oliverni butunlay yolg�iz, kimsasiz tashlandiq ekanini yanada kuchliroq his etishga majbur etdi, xolos.

Birin-ketin deraza qopqoqlari ochilib, chiypardalar ko�tarilib, ko�chalarda yo�lovchilar ko�zga chalina boshladi. Ulardan ba’zilari bir lahzagina to�xtab, Oliverga qarashar yoxud o�tib borayotib yo�l-yo�lakay qayrilib qarab qo�yishardi; ammo hech qaysilari unga yordam qo�lini cho�zmas, bu yerga qanday kelib qolganini so�ramas edi.

Sadaqa so�rashga esa uning jur’ati yetmasdi. Xullasi kalom, u hanuz eshik oldida o�tirardi.

U qovoqxonalarning ko�pligidan hayron qolib (Barnet shahridagi har ikki binoda kattami, kichikmi tamaddixona joylashgan edi), oldidan o�tib turgan faytonlarga beparvo tikilib, o�z yoshiga xos bo�lmagan jasorat hamda qat’iyat ko�rsatib bir hafta vaqtini sarflashga to�g�ri kelgan yo�lni bir necha soat ichida bosib o�tish bu aravalar uchun hech gap emasligi ustida xayol surib, qunishgancha uzoq o�tirdi.

Keyin qo�qqisdan bir necha daqiqa muqaddam yonidan e’tibor bermay o�tib ketgan, endi orqasiga qaytib, ko�chaning narigi betida o�zini diqqat bilan kuzatayotgan bolaga ko�zi tushib qoldi.