Оливер Твистнинг бошидан кечирганлари

]ning guvohliklaridan keyin chippakka chiqar; tabib bunday hollarda murdani yorib ko�rib, undan hech qanday asorat topmasdi – bu haqiqatga o�xshab ketardi; bidl ham qasam ichib, albatta qavmga ma’qul guvohlik berar – bu esa o�z navbatida oliy darajadagi diyonatlilik hisoblanardi. Boz ustiga, kengash a’zolari fermani muntazam ziyorat qilib turishar va borishlaridan oldin o�zlarining tashriflaridan ogoh etib qo�ygani bidlni jo�natishardi. Ular yetib kelishganda bolalar ko�rsa ko�rguday yoqimtoy hamda ozoda tusda ko�rinishardi, xo�sh, bundan ortiq ulardan yana nimani ham talab qilish mumkin!

Fermadagi bunday ta’lim-tarbiya usuli biron-bir g�aroyib samara yo yaxshi hosila berishini kutish noo�rin edi.

Qisqasi, Oliver Tvist to�qqiz yoshga to�lgan kunida rangpar, majmag�il, jimitdakkina, ramaqijon bir bolakay edi. Ammo tabiat Oliverning qalbiga ezgulik urug�ini qadagan, ushbu urug� bu dargohda rasm bo�lgan qashshog�ona ovqatlanish sharofati bilan o�z-o�zicha kurtak yozib, palak otmoqda edi. Oliver to�qqiz yoshga to�lgan kuni bilan yuz ko�rishayotgan ekan, buning uchun ana shu shart-sharoitdan minnatdor bo�lishi darkordir.

Nima bo�lganda ham, har qalay, bugun uning dunyoga kelgan kuni edi. Bu kunni u o�zi bilan yaxshigina kaltak ulushini baham ko�rgan, betgachoparlik bilan, go�yoki ochmiz deb shakkoklik qilgani boisidan qamab qo�yilgan ikki norasida jentlmen hamrohligida ko�mir saqlanadigan yerto�lada o�tkazayotgan edi.

Xuddi shu kuni ushbu mahkamaning mutasaddisi, ajoyib xonim, missis Mann qo�qqisdan paydo bo�lib qolgan mister Bambl – bidlning bog� eshigini ochishga urinayotganini ko�rib, talvasaga tushdi.

– Voy Xudoyim-ey! O�zingizmisiz, mister Bambl? – deya xitob qildi missis Mann boshini derazadan chiqarib qararkan, o�zini naq boshi osmonga yetgudek suyunib ketganday qilib ko�rsatib. – (Syuzen, Oliver bilan anavi ikki bolani tepaga olib chiqib, darrov yuvintiring!) Voy Xudoyim-ey! Mister Bambl, sizni ko�rib suyunganimdan yuragim yorilayozdi-ya!

Mister Bambl barvasta va jizzaki odam edi; bunday «samimiy» salomga munosib tarzda alik olish o�rniga eshikni jon-jahdi bilan itardi, keyin uni faqat bidlning oyoqlarigagina xos bo�lgan tepki bilan siyladi.

– Voy xudoyim-ey! – chiyilladi missis Mann uydan otilib chiqar ekan, zero, bu orada uchala bolani ham tepaga olib chiqishga ulgurishgan edi.