Алвидо, қурол

– Р?талия армиясида хизмат қилиш – ғалати-СЏ.

– Буни армия демаса ҳам бўлади. Бу санитар отряди, холос.

– Барибир ғалати туюлади. Нега бундай қилдингиз?

– Билмадим, – дедим мен. – Сўз билан англатиб бўлмайдиган нарсалар бор.

– Ростдан-а? Менга бўлса, бунақа нарсалар йўқ, деб ўргатишган.

– Хўп қилишган экан.

– Албатта шу йўсинда гаплашишимиз керакми?

– Йўқ, – дедим мен.

– Худога шукр.

– Қўлингиздаги қанақа асо? – сўрадим мен.

Мисс Баркли санамарастадай қиз эди. Унинг эгнидаги мен ҳамшира кийими деб ўйлаган нарса оқ кўйлак бўлиб чиқди, сочлари оқ сарғишдан келган, бадани қизғимтир, тилла ранг, кўзлари ним кўк тус.

У менга жуда ҳам чиройли бўлиб кўринди. Унинг қўлида ўйинчоқ таёқчага ўхшаш ингичка ротанг асо бор эди.

– Бу – бир офицерники, у ўтган йили ҳалок бўлди.

– Кечиринг…

– У жуда ҳам ажойиб эди.

Мен унга турмушга чиқадиган эдим, уни Соммда ўлдиришди.

– Тоза қирғин-барот бўлган унда.

– Сиз у ерда бўлганмисиз?

– Йўқ.

– Менга айтиб беришганди, – деди у. – Бу ерда уруш унчалик эмас, дейишади. Менга шу таёқчани жўнатишди. Онаси юборибди.

Таёқчани бошқа нарсалари билан бирга қайтаришган экан.

– Унашганларингизга анча бўлганмиди?

– Саккиз йил. Бирга катта бўлгандик.

– Нега унга олдинроқ тегмадингиз?

– Ўзим ҳам билмайман, – деди у. – Аҳмоқлик. Унга олдинроқ тегсам бўлаверарди.