Алвидо, қурол

– Энди сизларга ўтсам бўлармикин?

– Энди ўтиб бўлмас дейман. Айтинг-чи, нега италян армиясига кирдингиз?

– Мен Р?талияда яшаганман, – дедим мен, – мен италянча гаплашаман.

– О! – деди у. – Мен италянчани ўрганяпман. Жуда чиройли тил.

– Уни икки ҳафтада ўрганиб олса бўлади, дейишади.

– Йўғ-э, мен икки ҳафтада ўрганолмасман. Мен бир неча ойлардан бери шуғулланаман. Агар уни кўрмоқчи бўлсангиз, соат еттидан кейин кела қолинг. Унгача ишини топшириб бўлади. Лекин ўзингиз билан қаланғи-қасанғи италянларни судраб юрманг.

– Тили чиройли бўлишига қарамасдан-а?

– Ҳа.

Ҳатто чиройли мундирларига ҳам қарамасдан…

– Кўришгунча, – дедим мен.

– Arivederci, tenente[12 - Кўришгунча, лейтенант (итал.).].

– Arivederci. – Мен ҳарбийча қўл силкиб, чиқиб кетдим. Чет элликларга италянчасига ҳарбий салом бериб, одам ўзини ғоят ўнғайсиз сезади.

Р?талянча ҳарбий салом четга чиқаришга мўлжалланмаган экан, шекилли.

Кун иссиқ эди. Мен эрталаб Плава томондаги кўприк олди истеҳкомига бориб келдим. Ҳужум шу ердан бошланиши керак эди. Ўтган йили нариги қирғоқдан деярли юриб бўлмасди, чунки довондан понтон кўприккача ёлғиз биргина йўл бўлиб, у ҳам бир чақирим масофада пулемётлар ва тўплардан ўққа тутилиб турарди.

Бундан ташқари ҳужумни таъминлаб берувчи барча транспорт воситалари учун торлик қилганидан, австрислар бизнинг тоза абжағимизни чиқаришлари мумкин эди.