Алвидо, қурол

Мен, йўқолсин Бахус, ким кучли бўлса, ўша ютади, дедим ва майор бизга бошламасига бир кружкадан қизил вино берди. Кружканинг ярмини ичиб, қолганини ичгим келмай қолди. Қаёққа кетаётганим эсимга тушди.

– Басси ютди, – дедим мен. – У бақувватроқ. Мен боришим керак.

– Тўғри, бориши керак, – деди Ринальди.

– Учрашувга боради. Мен биламан-ку.

– Мен боришим керак.

– Келаси сафаргача, – деди Басси. – Келаси сафаргача куч йиғиб келинг.

У елкамга қоқиб қўйди. Стол устида шамлар ёниб турарди. Ҳамма офицерларнинг кайфлари жойида эди.

– Хайрли тун, жаноблар, – дедим мен.

Ринальди мен билан бирга чиқди. Биз ҳовлига кираверишдаги эшик олдида тўхтадик, у деди:

– Сиз у ерга ичиб бормаганингиз тузук эди.

– Маст эмасман, Ринин. Чин сўзим.

– Жуда бўлмаса қаҳва донидан чайнаб юборинг.

– Бекор гап.

– Ҳозир сизга келтириб бераман, бэби.

Шу ерда айланиб туринг. – У бир ҳовуч қовурилган қаҳва донидан кўтариб келди. – Чайнаб юборинг, бэби, Худо сизни ёрлақасин.

– Бахус, – дедим мен.

– Сизни кузатиб қўяман.

– Ҳожати йўқ. Маст эмасман.

Р?кковлон шаҳар бўйлаб кетдик, мен Т›Р°ТіРІР° РґРѕРЅРёРЅРё чайнаб Р±РѕСЂРґРёРј.

Р?нглизларнинг Р±РѕТ“ СѓР№РёРіР° элтадиган хиёбон олдида Ринальди менга хайрли тун тилаб қолди.

– Хайрли тун, – дедим мен. – Юринг, ўзингиз ҳам.

У бош чайқади.

– Йўқ, – деди у. – Мен бош оғриғи ишларга тобим йўқ.

– Қаҳва учун раҳмат.

– Арзимайди, бэби.