Алвидо, қурол

– Сиз бекор бизни валақлашимизга йўл қўйяпсиз, tenente. Evviva l’esercito![16 - Яшасин армия! (итал.).] – истеҳзоли қўшиб қўйди Пассини.

– Мен бундай гапларни эшитганман, – дедим мен.

– Бироқ ҳамонки сиз рулда ўтириб, ўз ишингизни бажараётган экансиз…

– …ва бошқа офицерлар эшитмайдиган қилиб секин гаплашаётган экансиз, – деб тугатди Маньера.

– Урушни охирига етказиш керак деб ҳисоблайман, – дедим мен. – Бир томон жангдан воз кечгани билан уруш тамом бўлиб қолмайди. Урушмай қўйсак, ҳолимиз бундан бешбаттар бўлади.

– Бундан бешбаттар бўлмайди, – деди одоб билан Пассини.

– Урушдан бешбаттарроқ нарса йўқ.

– Мағлубият бешбаттар.

– Ундаймасдир, – деди Пассини ҳамон ҳурмат сақлаб. – Мағлубият нима ўзи? Хўш, уйга қайтамиз.

– Душман орқангиздан боради. Уйингизни олади.

Опа-сингилларингизни олади.

– Унчаликмасдир, – деди Пассини.

– Ўлибди-да, ҳар кимнинг ортидан борса. Ҳар ким ўз хонадонини ҳимоя қилсин. Опа-сингилларини эшикка чиқармасин.

– Сизни осишади. Сизни қўлга олиб, яна уруш қилгани жўнатишади. Санитар транспортига эмас, пиёдалар сафига.

– Ўлдими, ҳаммани осишса.

– Бегона давлат ўзи учун урушишга мажбур қилолмайди, – деди Маньера. – Биринчи жангнинг ўзидаёқ ҳамма қочиб кетади.

– Чехларга ўхшаб.

– Сиз мағлуб бўлиш нималигини ҳали яхши билмайсиз, шунинг учун ҳам бу сизга унчалик ёмон эмасга ўхшаб туюлади.