Алвидо, қурол

– Қаттиқ оғримаяптими?

У ғоятда ҳолдан тойган каби кўринарди, мен уни бу аҳволда биринчи кўриб туришим эди.

– Ҳозир унчаликмас.

– Сизнинг йўғингиз менга жуда билиняпти.

– Ўзим ҳам тезроқ қайта қолсам дейман. Сиз билан суҳбатлашишни соғиндим.

– Сизга майда-чуйда олиб келдим, – деди у.

– У полдан ўроғлик нарсаларни олди. – Манави чивиндан сақланадиган тўр. Бу вермут. Сиз вермутни яхши кўрасизми? Манавилар инглиз газеталари.

– Қани очиб кўрсатинг-чи.

У хурсанд бўлиб, ўрамларни еча бошлади. Мен қўлимга чивиндан сақлайдиган тўрни олдим. У менга кўрсатиш учун шишани кўтариб, яна ўрин олдидаги столга қўйди.

Мен ўрам ичидан битта газетани олдим. Газетани деразадан тушаётган ғира-шира ёруққа солиб, сарлавҳасини ўқий олдим. Бу «Ньюс оф уорлд» эди.

– Бошқалари – суратли варақлар, – деди у.

– Жоним билан ўқиб чиқаман.

Қаердан олдингиз?

– Местерга одам юбориб олдириб келтирдим. Яна топиб бераман.

– Йўқлаб келганингиздан бошим осмонга етди, отахон. Вермут ичмайсизми?

– Раҳмат, ичмайман. У сизга.

– Йўқ деманг, ичинг.

– Хўп, майли. Келаси сафар яна обкеламан.

Вестовой стаканлар келтирди ва шишанинг оғзини очди.

Пўкаги майдаланиб кетиб, қолганини шиша ичига тушириб юборишга тўғри келди. Руҳоний бундан хафа бўлганини кўрдим, лекин у:

– Майли, ҳечқиси йўқ, – деди.

– Сизнинг саломатлигингизга, отахон.

– Сизнинг соғлигингиз учун.