Алвидо, қурол

– Ҳурмат-эътибор қозониш ҳам, – дедим мен.

– Ҳа, ҳурматга сазовор бўлиш ҳам. Нима бўпти?

– Ҳеч нима. Сиз бунга тўла сазоворсиз.

– Гап ундамас. У ерда, мен туғилган ерларда, ўзини Худога бағишлашни табиий бир нарса деб билишади. Бу ярамас масхарабозлик эмас. – Тушунаман.

У менга қараб кулимсиради.

– Тушуниб турасиз-у, лекин Худони суймайсиз.

– Йўқ.

– Сира суймайсизми? – сўради у.

– Баъзан кечалари ундан қўрқаман.

– Сиз уни суйсангиз бўларди.

– Мен айтарли ҳеч кимни суймайман.

– Йўқ, – деди у. – Ёлғон. Сиз менга сўзлаб берган тунлар-чи.

Бу муҳаббат эмас. У ҳирс ва шаҳватнинг ўзи, холос. Агар суйсанг, муҳаббатинг ҳақи, бирон нарса қилгинг келади. Фидо бўлсам дейсан. Кўйида юрсам дейсан.

– Мен ҳеч кимни суймайман.

– Сиз севиб қоласиз. Мен биламан, сиз севиб қоласиз. Ўшанда сиз бахтиёр бўласиз.

– Ҳозир ҳам бахтиёрман. Доим бахтиёрман.

– Бу бошқа нарса. Сиз бошингизга тушгунча бунинг нималигини англамайсиз.

– Яхши, – дедим мен, – агар бирон бир кун келиб, мен буни бошдан кечирсам, сизга айтаман.

– Мен сиз билан узоқ ўтириб қолдим, кўп гапириб юбордим, – у типирчилаб қолди.

– Йўқ. Кетманг. Хотин кишини севиш-чи? Агар мен аёл кишини севиб қолсам ҳам, шундай бўлармиди?

– Мен буни билмайман. Мен биронта ҳам аёлни севган эмасман.

– Онангизни-чи?

– Ҳа, онамни севганман, эҳтимол.