Раство для Элізы

Майстар выразаy з дрэва сем фiгур прыгожых лебедзяy i адну драyляную дзяyчынку. "Гэта ж мой тата рабiy i размалёyваy iх! А дзяyчынка так прыгожа атрымалася y яго, што тата назваy мяне y гонар галоyнай гераiнi казкi – Элiзы! – успомнiла yзрушаная дзяyчынка. – Колькi гадоy прайшло, даyно гэтыя фiгуры не выстаyлялi. Але сёлета чамусьцi вырашылi зрабiць з iх кампазiцыю". Элiза яшчэ некаторы час пастаяла, разглядаючы татаву працу. Яна падумала, што, можа, лепш пайсцi дадому yсё ж такi. Але потым трохi з крыyдай успомнiла, што таты не будзе, хоць ён ёй i абяцаy прыехаць, i таму вырашыла рушыць далей.

Пайшоy невялiчкi снег. Элiза, трошкi адчуваючы згрызоты сумлення за пакiнутую дома хворую маму i малодшых брацiкаy i сястрычак, наблiжалася да месца, дзе збiралася яе кампанiя. Там ужо былi дзве яе новыя сяброyкi – Маша i Веранiка. Яны пазнаёмiлiся выпадкова, у адзiн з такiх сумных дзён, калi Элiза, не знаходзячы сабе месца дома, бязмэтна блукала па вулiцах горада.

Убачыyшы Элiзу, дзяyчаты прывiталiся i запрасiлi прысесцi.

Сустракалiся яны на сходах закiнутага старога будынка y цэнтры горада. Даволi змрочнае месца для звычайнага жыхара, але такое прыцягальнае для моладзi. Тут яны маглi быць такiмi, якiмi хацелi, i дарослыя iм не перашкаджалi.

– Як справы? Якiя планы на свята? – запыталiся дзяyчаты Элiзу. Яны былi на пару гадоy старэйшыя за яе, больш кемлiвыя i прадуманыя. Свабодна паводзiлi сябе з хлопцамi, курылi цыгарэты, маглi выпiць алкаголь. Але Элiза yвесь час толькi аднеквалася ад iх прапанаваy выпiць ды пакурыць i псавала гэтым атмасферу: такая правiльная i недатыкальная, ды яшчэ i вонкава была прыгожая.

– Сёння мы хочам зрабiць святочны тусач, нас хлопцы запрасiлi да сябе на кватэру, пойдзеш з намi?

– Толькi не кажы не, – не дала yставiць слова Элiзе Веранiка, – бо мы з табой увогуле не будзем сябраваць, калi ты сёння не падтрымаеш нашу тусу.

– Ага, – сцвердзiла Маша.

Элiза была не з баязлiвак, яна магла за сябе пастаяць i мела сiлы не iсцi за натоyпам. Але сёння ёй хацелася неяк цiкава правесцi час, i яна падумала, што нiчога благога не здарыцца, калi проста схадзiць з дзяyчатамi y госцi: яна ж будзе не адна, ды i пiць там яе не прымусяць.

– Я магу схадзiць, калi вам так прынцыпова, але пiць усё роyна не буду.

Дзяyчынкi пераглянулiся памiж сабой: абы толькi прыйшла, а там мы яе зробiм адной з нас, ды i хлопцы дапамогуць. Яны закурылi па цыгарэце i пачалi размаyляць, хто яшчэ прыйдзе на тусу, задаволеныя згодай Элiзы.