Тургай. Сайрар чак

Ашаганнан СЃРѕТЈ, Фаилдән алып торган китабын илтергә РґРёРї урамга чыкты. Табигатьне саклау турындагы Р±Сѓ китап әтисенеке булганга, Фаил аны пычрата, ерта РєТЇСЂРјУ™ РґРёРї, кат-кат кисәтте. РЁСѓТЈР° РєТЇСЂУ™ Р?слам китапны газета белән тышлап кына укыды. Тулысынча укып чыгарга көче генә җитмәде: аңларга РґР° авыр, китап Р±РёРє калын РґР° РёРґРµ.

РђРЅС‹ култыгына кыстырып, Р?слам, тырт-тырт сикергәләп, урамның әле бер, әле икенче ягына чыкты. Юлны сузарга, озаграк барырга теләгәндә, гел шулай РёС‚У™ СѓР». Сикергәләгәндә, үзенең хәрәкәтләренә туры китереп, такмакларын РґР° тезде:

Бар иде, ди, юк иде, ди,

Ач иде, ди, тук иде, ди.

Яланбаш иде, ди,

Ялангач иде, ди.

Китте, ди, чокырның эче белән,

Тәмәкенең көче белән.

Чатан аягы белән,

Култык таягы белән,

Барган урманга, төягән чытырман,

Йөк башына менеп утырган.

Киткән чабып,

Калган авып.

Аты артта,

Үзе алда, ди,

У?ле РґУ™ булса анда, РґРё.

Очраган кешеләргә Р?слам, такмагын бүлеп, сәлам Р±РёСЂУ™, үзенең кыланмышыннан аларның елмайганын-көлгәнен РєТЇСЂРіУ™С‡, тагын рәхәтләнеп сикергәли-сикергәли атлавын дәвам РёС‚У™. РЈР» такмакларыннан «Кәрия-Р—У™РєУ™СЂРёСЏ, коммая»га күчеп барганда, капкаларыннан Лилия килеп чыкты.

– Нәрсә иртүк җырлап йөрисең? – диде ул.

– Җырлыйм шул, мин бит Тургай.

– Алайса, сиңа җырларга көч бирим әле, – Лилия көлә-көлә җырлап куйды:

Сайра син, Тургай,

Шауласын тугай.

Шаулап үсәр

Кырларда бодай.