Уч бақалоқ

Odamlar yuqorida bo�layotgan voqeani yaxshiroq ko�rish uchun bir joydan ikkinchi joyga gur-gur ko�chishardi.

Juda balandda charaqlab yonib turgan bahaybat fonus ko�zlarni xuddi oftobdek qamashtirar edi. Odamlar boshlarini baland ko�tarib, ko�zlari ustiga kaftlarini soyabon qilib osmonga qarar edilar.

– Ana u! Ana! – degan qichqiriqlar eshitilardi.

– Ho�v, ana, qaranglar! Bu yoqqa!

– Qani? Qani?

– Yuqoriroqqa qara!

– Tibul! Tibul!

Yuzlab odamlarning ko�rsatkich barmoqlari chap tomonga cho�zildi.

U tomonda olti qavatli oddiy bir uy turardi. Lekin uning hamma qavatidagi derazalar lang ochilgan edi. Har bir derazadan odamlarning� boshlari chiqib turardi. Bu boshlar turlicha qiyofada edi: ba’zilari popukli tungi qalpoq kiygan, boshqa birlari pushtirang chepets[4 - Chepets – ayollarning bosh kiyimi.] kiygan, gajaklari kerosin rangida edi; uchinchilari qiyiq ro�molcha o�ragandilar; shoirlar, rassomlar, aktrisalardan iborat kambag�al yoshlar yashaydigan yuqori qavatdan quyuq tamaki tutuni orasidan xushchaqchaq, mo�ylovsiz basharalar, zarrin sochlari yal-yal tovlanib, yelkalaridan qanot singari o�sib chiqqanday ko�rinuvchi ayollarning boshlari ko�rinardi. Odamlari xuddi qushlarga o�xshab rang-barang boshlarini lang ochiq derazalardan chiqarib turgan bu uy sa’valarga g�ij-g�ij to�la ulkan qafasga o�xshab ketardi. Hamma boshlar bo�yinlarini qulayroq qayirib va jasadlarini sal bo�lmasa derazadan otilib chiqib, to�ppa-to�g�ri tosh ko�chaga tushib chilparchin bo�lish xavfi darajasida tashqariga chiqarib, o�z tepalaridagi tomda yuz berayotgan qandaydir juda alomat bir voqeani ko�rishga urinardilarki, kishi ko�zgu bo�lmasa o�z qulog�ini ko�ra olmaganidek, ular ham bu manzarani aslo ko�ra olmasdilar. O�z uylarida turib, o�z tomlarida bo�layotgan voqeani ko�rmoqchi bo�lgan odamlar uchun maydonni boshiga ko�tarib g�avg�o qilayotgan olomon o�sha ko�zgu vazifasini bajardi. Olomon hamma narsani ko�rib turar, baqirib-chaqirar, qo�llarini siltardi: birovlar terisiga sig�may xursand bo�layotgan bo�lsa, birovlar qattiq g�azablanardi.

Tomda kichkinagina bir odam yurardi. U tomning qiyalab tushgan yeridan asta-sekin, ehtiyotlik bilan dadil yurib kelardi. Uning oyog�i ostida tunuka taraqlardi.