Уч бақалоқ

Gvardiyachilar Tibulni otish uchun qulay joy tanlashdi. Ofitser tashvishli qiyofada u yoqdan bu yoqqa zir yugurardi. U to�pponchasini qo�liga olib olgan. Etigi poshnasiga taqilgan shpor[5 - Shpor – otliq askarlar otning biqiniga niqtash uchun etik poshnasiga taqadigan temir tepki.]lar xuddi konkiga o�xshash uzun-uzun edi.

Butun maydon suv quygandek jimjit bo�lib qoldi. Doktor yuragini changalladi, shu topda uning yuragi vaqirlab qaynab turgan suvdagi tuxumdek irg�ishlardi.

Tibul bir zumgina tom labida turib qoldi.

U maydonning qarama-qarshi tomonidagi tomga o�tib olishi kerak edi. O�tib olsa, marra uniki edi – unda bu Yulduz maydonidan ishchilar mahallalariga qochib ketishi mumkin.

Ofitser maydonning qoq o�rtasidagi sariq va havorang gullar ochilib turgan gulpushtaga turib oldi. Bu yerda doira tosh kosa ichidan otilib chiqayotgan favvora va shu favvora suvi bilan lim-lim to�lgan hovuz bor edi.

– To�xtanglar, – dedi ofitser askarlarga, – men o�zim otib tushiraman uni.

Butun polkda merganlikda menga yetadigani yo�q. Qanaqa otish kerakligini mana, mendan o�rganinglar.

Maydon atrofidagi to�qqizta uydan gumbazning qoq o�rtasidagi Yulduzga qarab to�qqizta yo�g�on po�lat sim tortilgan edi, simlar yo�g�onlikda dengizchilarning arqonidan qolishmasdi.

Go�yo charaqlab shu’la sochib turgan Yulduz – fonusdan maydon uzra to�qqizta qora nur taralgandek tuyulardi.

Bu mahal Tibul nimalarni o�ylayotgani bizga ma’lum emas.

Balki u mana bunday qarorga kelgandir: «Men yarmarkalarda arqon ustida qanday yurgan bo�lsam, hozir ham maydon ustidan tortilgan mana bu simdan yurib narigi tomonga o�taman. Men yiqilmayman. Mana bu sim to�g�ri fonusga qarab tortilgan, fonusdan esa maydonning narigi tomonidagi uyga ham sim tortilgan. Agar men shu ikkita sim ustidan yurib o�tsam, narigi tomondagi uyning tomiga chiqib olaman-u, qutulib ketaman».

Bu payt ofitser to�pponchani ko�tarib, Tibulni mo�ljalga ola boshladi.

Tibul tom labidan yurib sim tortilgan yerga yetib keldi, devordan ajradi va sim ustidan fonus tomon yura boshladi.

Olomon hayratga keldi.

Tibul chaqqonlik va ehtiyotlik bilan oyoq qo�yarkan, qo�llarini yoygancha chayqalib goh juda sekin yurar, goh birdan chopqillab ketardi. Har bir daqiqada u yiqilib tushayotganday bo�lardi. Mana, endi uy devorida uning soyasi paydo bo�ldi.