Уч бақалоқ

Shar sotuvchi amaki umrida o�zining qizil, ko�k, sariq, sharlaridan birontasini hatto eng odobli bolagayam, eng yoqimtoy qizchagayam sovg�a qilmagan edi; shunday qilsa, mo�jiza sodir bo�lardi-ya! Holbuki, mo�jiza bo�lmaydi-da!

Mana endi u shu toshbag�irligi uchun jazosini oldi. U sharlari bog�langan iplarga osilgancha shahar tepasidan uchib borardi. Juda balandda – moviy osmonda uchib borayotgan bu sharlarning g�ujumlari bamisoli rang-barang bir bosh sehrli uzumga o�xshardi.

– Voy-dod! – deb qichqirardi shar sotuvchi amaki jonidan umidini uzib, oyoqlarini likillatgancha.

Uning chipta kavushlari oyog�iga ancha katta edi. U yerda yurgan paytida-ku, kavushlarining kattaligi uncha sezilmasdi-ya. Chunki u kavushlari oyog�idan tushib qolmasligi uchun xuddi yalqov odamday oyog�ini sudrab bosardi.

Ammo endi osmonga ko�tarilganida yerdagi hunarini qo�llay olmay qoldi.

– Padariga la’nat!

Uning oyoqlari xuddi loy tepayotganday likillardi.

– Padariga la’nat!

Uning boshi uzra bir to�p shar shamolda silkinib, bir-biriga ishqalanib, g�ijirlardi.

Axiyri uning oyog�idan bir poy kavushi tushib ketdi.

Pastda shar sotuvchi amakiga ergashib chopib ketayotgan bolalar buni ko�rib:

– Qaranglar! Xitoy yong�og�i! Xitoy yong�og�i! – deb qichqirishardi. Darhaqiqat, uchib tushib kelayotgan kavush xitoy yong�og�iga o�xshab ketardi.

Xuddi shu mahal ko�chadan raqs o�qituvchisi o�tib ketayotgan edi.

U juda ham nafosatli bo�lib ko�rinardi. Uning bo�yi uzun, dumaloq boshi mushtumdakkina, oyoqlari esa chillakdek ingichka edi – shunga ko�ra u yo skripkaga, yo chigirtkaga o�xshab ketardi. Nayning mungli sadosiga va raqs tushuvchilarning muloyim gaplariga moslangan nazokatli quloqlariga bolalarning quvnoq baqiriq-chaqiriqlari qattiq botdi.

– Baqirmanglar! – dedi u achchig�lanib. – Baqirish odobdan emas, axir! Odam degan o�z xursandchiligini nafis va xushohang so�zlar bilan ifoda qilmog�i lozim… Xo�sh, masalan…

U viqor bilan gerdayib turib, gap boshlamoqchi bo�lgan edi, lekin misol keltirishga ulgirolmadi.

Hamma raqs o�qituvchilari singari u ham asosan pastga, oyog�i ostiga qarashni odat qilgan edi! Attang! U tepada nima bo�layotganidan bexabar edi.

Xuddi shu mahal shar sotuvchining kavushi uchib kelib uning boshiga tushdi.