Чароўная скарбніца

Дзяyчынка часам i сама сумнявалася, цi не выдумала яна свайго неверагоднага сябра? Цi не прыснiyся ён? Усё пачалося y той дзень, калi Улада заyважыла, што на аркушы паперы y яе альбоме для малявання мiгцiць кропка. Дзяyчынка паставiла на яе дзюбку алоyка, а кропка… адскочыла! Тады грыфель пабег яе даганяць, пакiдаючы на паперы след. Памiтусiyшыся па аркушы, кропка вярнулася туды, адкуль пачала свой забег i знiкла. Юная мастачка заyважыла, што вынiкам гульнi y «даганялкi» стаy незвычайны малюнак! Атрымалася дзiвосная сiмпатычная iстота з носам-дудачкай i лiхтарыкам на лбе.

Далей распачалося зусiм чароyнае! Выява аддзялiлася ад паперы i саскочыла на стол! А сам нечаканы госць павiтаyся:

– Ву-ху!

Улада так i назвала свайго новага сябра – Вухуцiк. Высветлiлася, што ён трапiy у страшэнную касмiчную буру, калi ляцеy на сваiм караблiку па зорных далячынях. Яшчэ iмгненне – i небарака разбiyся б! Але дзяyчынка з Зямлi yбачыла яго сiгнал SOS – мiгатлiвую кропку на паперы – i выратавала, тэлепартаваyшы праз малюнак.

За некалькi дзён, якiя y яе гасцяваy Вухуцiк, Улада пазнаёмiла яго з нашым жыццём. Ім было цiкава i весела разам, але заyсёды надыходзiць час развiтвацца. Іншапланетны госць адправiyся дадому на новым касмiчным караблiку, якi намалявала для яго сяброyка з Зямлi.

– Камiн мака! – развiтаyся ён на сваёй мове i запрасiy: – Цяпер ты да мяне прылятай!

І не думала Улада, што зможа калi-небудзь наведаць сябра. Але… яна здолела вынайсцi тэлепорт i адправiцца на далёкую Вухуцiю – так назвала дзяyчынка планету свайго новага знаёмца.

А цяпер Улада гушкалася на арэлях у сваiм садзе i згадвала, як яна ляцела на прыгожым караблiку праз касмiчныя прасторы да Вухуцiка. І патрапiла ж, не заблукала y бязмежным Сусвеце! Праyда, на месцы ледзь не размiнулася з сябрам! Сустрэлiся, можна сказаць, выпадкова. Нават насуперак усяму!

– І па сёння не магу зразумець, чаму бацькi Вухуцiка сказалi, што я памылiлася адрасам, што ён на гэтай планеце не жыве! – разважала yслых Улада.

 – Не маглi яны не пазнаць сына на партрэце, якi я намалявала. Падабенства абсалютнае! Мяркую, тут ёсць нейкая таямнiца, i я яе абавязкова раскрыю!

Дзяyчынка спынiла арэлi, паглядзела y чыстае блакiтнае неба.

– Надвор’е цудоyнае! Якраз для палётаy! І yвогуле, калi ж падарожнiчаць, як не падчас вакацый? Адпраyляюся на Вухуцiю!

Улада пабегла дадому. Яна не ведала, як паляцiць на далёкую планету, бо кожная касмiчная вандроyка – гэта таямнiца.