Дараванне

На кожным кашы маецца акуратная бiрка з назвай краiны. На гэтым было напiсана «Wei?russland». Рэчы будуць перададзены y беларускiя дамы састарэлых, растлумачылi ёй, i Ларыса, мiжволi yявiyшы y кашулi былога салдата вермахта свайго дзеда, якi пабываy у акупацыi – i даyно памёр, але хiба y гэтым справа? – пайшла раскладаць агонь у печы, каб спалiць чортаву анучу.)

Што яшчэ ёй запомнiлася з таго дня? Блiжэй да ночы дзеянне лякарства скончылася, i Ганса зноy апанавала бяспамяцтва: ён разварочваy ложак, штохвiлiнна адкрываy жалюзi на вокнах, хаваyся ад людзей-адбiткаy.

Размаyляy з люстэркам – паток малазразумелай лагарэi не канчаyся да рання: з-за таблетак дзень у хворага пераблытаyся з ноччу. Задрамаyшы а шостай гадзiне, праз некаторы час яна пачула крык i, спусцiyшыся, убачыла яго y калiдоры: ён трымаyся рукамi за галаву i стагнаy. «Што здарылася, Ганс?» Ён прачнуyся y цемры i вырашыy, што замкнёны y пунi, поyнай трупаy: «Некаторыя былi скалечаныя… я не ведаy, як адтуль выйсцi… за што iх расстралялi?! За што?!» Яе закалацiлi дрыжыкi, а ён стаяy, пагрозлiва паказваючы кулак свайму адбiтку y люстэрку: «Пачакай, вырадак, Ганс знойдзе, дзе ты хаваешся…» Ларыса адвяла старога y ложак (прачнуyшыся ранiцай, ён, як заyсёды, нiчога не памятаy) i, накапаyшы y чарку карвалолу, сказала сабе, што далей так працягвацца не можа, бо хутка i яна, як яе падапечны, з’едзе з глузду.

Ушчэнт выматаная yсiм гэтым, яна yгаварыла Ральфа заказаць спецыяльны ложак з высокiмi бартамi – суперложак, забяспечаны механiзмам, каб прыyзнiмаць пацыента для кармлення, i драyлянай рашоткай, выбрацца з-за якой хворы самастойна не здолее.

«Усяго за пяць еyра!» – задаволена пацiраy рукi Ральф, да той хвiлiны, калi даведаyся: пасля смерцi Ганса ложак будзе перададзены другому хвораму, i таму y выпадку паломкi Ральфу прадпiсваецца аплацiць поyны кошт гэтага тэхнiчнага цуду – больш за тысячу еyра. У тую ж ноч Ганс прадэманстраваy сваё грэбаванне законамi эканомii: гвалтоyна пакладзены y ложак, ён так торгаy драyляныя перакладзiны, што яны не вытрымалi. Ложак, дальнi сваяк катафалка, прызначаны для спакойных хворых; яго пашкоджанне не прадугледжана медыцынскай страхоyкай. Зранку Ральф не y сабе ад раздражнення сеy рамантаваць ложак, а Ганс, якi yжо забыyся на yсё, што адбылося ноччу, з дзiцячай усмешкай шчасця аплятаy Гарольдавы булачкi з марцыпанам i распяваy сваё «Auf Wiedersehen… Auf Wiedersehen…». У Ларысы ж дадалося клопатаy: уночы вартаваць той механiчны цуд.