Дараванне

Алiцыя толькi вохкала, разглядаючы плямы крывi на светлым (калiсьцi) дывановым пакрыццi, якое, мiж iншым, узяло б зараз прыз на бiенале авангардыстаy: у абстракцыянiсцкiх разводах мачы i крывi, з разнастайнымi адценнямi плям таксама фiзiялагiчнага паходжання (змена памперсаy не заyсёды праходзiць удала) – ну проста бяры ды выстаyляй у галерэi сучаснага мастацтва. Ад страты крывi стары тады абяссiлеy настолькi, што ляжаy цiха, нават драyляная рашотка ложка не абуджала y iм звычайнай агрэсii.

Можа, i зараз Ганс ляжыць дзе-небудзь, разбiyшы галаву аб камнi, сплываючы крывёю? А мо, што не лепш, прагаладаyся, пачаy жаваць якое-небудзь вулiчнае смецце i, канечне, паспеy iм падавiцца: ежу хапае прагна, а пра тое, што трэба перажоyваць, забывае. Нядаyна падавiyся кавалкам мяса, не мог дыхаць i быy ужо непрытомны, верталёт – тутэйшая «хуткая дапамога» – ляцеy з Эбенсфелда, чакалi yсяго хвiлiн сем, верталёт прызямлiyся за вёскай, урачы беглi праз поле бягом, спартовага выгляду маладыя мужчыны з сумкамi, напiчканымi апаратурай, трыста метраy прабеглi i нават не запыхалiся (ёй адразу ж успомнiлiся працуючыя y «неадложцы» яе гарадка квактухi з камодападобнымi постацямi, як яны нетаропка вывальваюцца з раздзяyбанага РАФа).

Стары ляжаy на баку i хрыпеy; горла яму прачысцiлi, але y лякарню yсё-такi забралi – баялiся пнеyманii. Калi ж яны з Ральфам наведалi яго праз дзень, Ганс iх не пазнаy i нёс поyную лухту, бо пры ягонай хваробе любая перамена абстаноyкi толькi згушчае туман у галаве.

Дарэчы, там, у лякарнi, ён быy прывязаны да ложка спецыяльным поясам, каб не yставаy, – своечасовая мера, улiчваючы хаця б i сённяшняе здарэнне. Усё яму трэба кудысьцi iсцi, спатыкаецца аб парогi-прыступкi, падае i ляжыць бервяно бервяном, увесь у сiняках-крывападцёках, а yсё роyна, варта паставiць на ногi, зноy пускаецца шкандыбаць, нiбыта дзiцянё, якое вучыцца хадзiць… І сённяшнi яго дэмарш трэба было, вядома, прадбачыць, аднойчы ён ужо зрабiy падобнае, хаця менавiта тады нiхто гэтага i не чакаy.

Перадусiм яна, даведзеная няспаннем амаль да галюцынацый, па парадзе yрача павялiчыла хвораму дозу мелперону; як высветлiлася потым, доза была для гiпапатама, не меней. Ганс неахвотна прадзiраy вочы апоyднi, расслаблена ляжаy у ложку гадзiнамi; кармiць трэба было толькi адзiн раз, сняданак i вячэра прападалi.