Дараванне

Мiж iншым, да гэтага Ральф i яна не мелi права перашкаджаць старому выходзiць з дому, а таксама чытаць пошту, якая прыходзiла на яго iмя: нiчога не паробiш – правы чалавека! Але пасля yступлення y сiлу рашэння суда нiхто не абавязаны больш звяртаць увагу на дзiвацтвы хворага. Цi можна зараз i дома, а не толькi y лякарнi, прывязваць Ганса поясам да ложка, пацiкавiлася яна. Так, адказала доктарка, цяпер можна. І паспяшайцеся, калi вы па-ранейшаму жадаеце аддаць яго y дом састарэлых, там яшчэ засталiся свабодныя месцы.

Можаце спачатку yладкаваць яго часова, праyда, кароткатэрмiновае знаходжанне каштуе даражэй, заyважыла медычка.

А ёй, Ларысе, пасля тых слоy доктаркi yспомнiyся яшчэ адзiн «унук сiбiрскага шамана», псiхолаг з эмiгрантаy, паслухаць якога яе запрасiлi y жаночы крызiсны цэнтр, i яна з цiкаyнасцi схадзiла. Пажылы мужчына падкрэслена еyрапейскага выгляду – у модным швэдары, з маладзёжным вожыкам сiвых валасоy – усмiхаючыся на yсе трыццаць два ненатуральна белыя зубы, фiласофстваваy пра тое, што памiраць – гэта смешна.

І яна, хаця i не зразумела, што y тым смешнага, падзiвiлася альтэрнатыyнасцi падыходу. «Мы яшчэ не прынялi канчатковага рашэння», – сказаy Ральф. «Я разумею, – адказала yрач, – гэта нялёгка, але, у рэшце рэшт, давядзецца змiрыцца. Тых, хто пакутуе на хваробу Альцгеймера, у Германii yсё болей, а маладым трэба жыць i працаваць».

Усвядомiyшы зараз справядлiвасць тых слоy урача, яна адчула, як сцiснула сэрца ад нервовага напружання i страху за Ганса, дзесьцi зараз памiраючага (што зусiм не смешна), i тут жа раздалося раздражняльнае папiскванне мабiльнiка.

Ларыса пачула жаночы голас, якi гаварыy па-нямецку з дзiкунскiм акцэнтам, хутчэй за yсё, усходнеславянскiм: «Гэта не ёсць фрау Краyз? Я ехай мая машына i знаходзiць тут у брудзе ляжаць дзядуля з запiскай вашага тэлефона на карман…» – i закрычала па-руску: «Да, это мой, вы где?! Я уже еду!!!»

* * *

Ну, давай, дружа, здымай швэдар, цяпер кашулю, вось так, Ганс у нас малайчына, цяпер штаны i шкарпэткi, хадзем мыцца, Гансiк, ну давай жа, чаго ты yпiраешся, дурненькi, зараз будзеш у нас жанiх хоць куды, заyтра цябе чакаюць у адным цудоyным месцы, там знойдзеш сабе сiмпатычную бабулю з манiкюрам i прычоскай ад моднага парыкмахера, яны тут усе y семдзесят год яшчэ y гольф гуляюць, вось прыступка, асцярожна, не бойся, я трымаю цябе, цяпер па адной назе y ванну, цiшэй, не паслiзнiся.