Інструкцыя по спакушэнні замужніх жанчын

Нават марыла паступiць пасля заканчэння школы y ветэрынарную акадэмiю, але бацькi параiлi лепш паступаць у лясны yнiверсiтэт. І вось яна yжо працуе майстрам лесу пакуль не зусiм па спецыяльнасцi, але займаецца жаданай з дзяцiнства справай. Тут жа y ляснiцтве сустрэла свайго суджанага – калегу Сашу Зiнкевiча. Ён таксама родам з Шаркаyшчынскага раёна, яго бацькi жывуць у маляyнiчым мястэчку Лужкi. Абаяльны Саша неяк адразу спадабаyся Лiзе: высокi, адмыслова складзены брунет. Блакiтна-прамянiстыя вочы, адкрыты позiрк iмгненна пакарылi дзявочае сэрца.

І, што важна, ён хлопец моцнай косцi, з жывым i бойкiм характарам. Як стрэлка гадзiннiка перакулiла за поyдзень, Лiза, здарожыyшыся, захацела есцi. Дзяyчына акiнула позiркам месца абапал сцежкi, каб знайсцi зручную, незацемненую палянку з прыдатным пнём, дзе можна было б, прысеyшы, крыху адпачыць i заадно перакусiць. Ранiцай яны з Сашам, як заyжды, амаль не елi, толькi пасмакавалi гарачую каву y прыкуску з пячэннем i спешна паехалi на працу. На сёння Лiза з сабой у лес прыгатавала на абед складзеныя канвертам блiны, начыненыя курыным мясам, а Саша яшчэ yзяy з сабой лiтровы тэрмас з кавай на дваiх з суджанай, бо звычайна яны абедалi разам. Годных пнёy, каб зручна пасядзець, Лiза не знайшла: адны былi маленькiя, iншыя далёка ад сцежкi, i yсе яны былi пакрыты высокiмi снежнымi шапкамi. Крыху падумаyшы y такой неспрыяльнай абстаноyцы, якая склалася, Лiза вырашыла лепш перакусiць на хаду, цiха iдучы па заснежанай сцежцы. З сумкi, што вiсела на плячы, дзяyчына выняла тэрмапакет, дастала адтуль адзiн, яшчэ крыху цёплы блiнчык i, адкусiyшы ад яго кавалачак, пачала есцi. Цёпла-спакуслiвы пах блiноy з мясам, перамяжоyваючыся з водарным пахам зялёнай iглiцы, падхоплены чуйным ветрыкам, далёка разносiyся па зiмовым лесе. Не прайшла Лiза i сто крокаy, як нечакана yбачыла, што недалёка справа ад сцяжынкi, з глыбiнi лесу, агiнаючы дрэвы i падымаючы клубы снегу, коцяцца прама на яе два пухнатыя камячкi. «Напэyна, паляyнiчыя сабакi», – падумала адразу дзяyчына. Гэта часта бывае тут у разгар паляyнiчага сезона. Не спускаючы вачэй з няпрошаных гасцей, Лiза перастала есцi, спынiлася i разважыла, што, калi гэта паляyнiчыя сабакi, не страшна, яны звычайна не агрэсiyныя, але, добра прыгледзеyшыся, яна спужалася. Прама на сцежку, абганяючы адзiн аднаго, iмчалi два медзведзяняты.

Такiх малых яна бачыла неаднойчы y вальерах для yтрымання звяроy i нават кармiла iх, а вось каб сустрэць мядзведзяy у лесе – не выпадала.