Нарқыз

Нарқыз

Нұрпейіс Байғанин

НҰРПЕЙІС БАЙҒАНР?Рќ

НАРҚЫЗ

НАРҚЫЗ

НҰРПЕЙІС БАЙҒАНР?Рќ

(1860–1945)

Өткеннен жыр бастайын,

Кіші жүз – Əлім Алшыннан.

Бұрынғы өткен бұл сөзді

Тыңда халқым, қартыңнан.

Сейіт қызы Айшадай

Айдай сұлу жарқыннан,

Кедей қызы болса да,

Нұрлы өнердің күшімен

Əр нəрсеге талпынған.

Өлең айтып, əн созған

Домбыра тартса, топта озған,

Өлең-жырды ағытып

Шаршы топта жақ тозған,

Ару еді нұр шалқып,

Балуан еді даңқы артық

Жауырын жерге тимеген,

Талай мықты балуанды,

Тұмақ құрлы көрмеген.

Жығылуды білмеген.

Бəйгесіне ат алған,

Алғыс алған, бата алған.

Айша сұлу жасынан

Балуандығы асқан соң,

«Нарқыз» болып атанған.

Ажарына көз салсаң,

Нұрланған ай сияқты.

Мінезінен сынасаң –

Көрген адам ұнатты.

Жəне жүйрік жауапқа,

Құрбы көңлін құлатты.

Балтыр еті – бесіктей

Омырауы – есіктей.

Жауырыны – қақпақтай.

Желкесіне ораған

Бұрымы бар тоқпақтай.

Келбетіне қарасаң,

Ерден озат көрінген.

Кербездігін айтайын:

Басуға аяқ ерінген.

Жиынды жерде жырласа,

Əсем сұлу əнінен

Тау бұлағы төгілген.

Өнер, келбет, балуандық

Бір өзіне берілген.

Айналаға сүйікті,

Салтанатпен жүріпті.

Домбырасы қолында,

Сөзін елге тыңдатқан,

Ақылы артық білікті.

Сол заманда сол жақта

Ел билепті Мəмбет хан.

Қарауындағы халыққа

Көрсетпепті атар таң.

Хан ағасы таз екен,

Ақылы да аз екен.