Планета ў падарунак

 – Што y цябе там?

Муж марудзiy з адказам, потым нешта мармытнуy невыразнае, пачаy развязваць шпагат.

– Ты толькi не смейся, Надзя, – сказаy ён. – Я зусiм нечакана адкрыy у сабе талент.

– Цiкава! Што ж гэта за талент такi?

Ёй сапраyды стала весела. Ейны муж, Аляксандр Сямёнавiч Вячорка, быy даволi звычайным сухаватым чалавекам. Праyда, гэта не замiнала яму загадваць аддзелам у даследчым iнстытуце, своечасова абаранiць дысертацыю па нейкiх рэдкiх мiнералах, i вось на табе… талент!

– Угу-у… На самай справе, – Аляксандр Сямёнавiч нiбыта y нечым апраyдваyся.

 – Нейкi ген ува мне yзяy i выбухнуy! – Ён усё разгортваy i разгортваy паперу. – І yяyляеш, атрымалася! Першы раз узяyся за пэндзаль, а такое адчуванне, быццам усё жыццё толькi гэтым i займаyся! Адным словам, глядзi i ацэньвай.

Ад нечаканасцi яна адхiнулася. З кучы папер вытыркалася блiшчастая жоyтая рама, а y раме… Так, гэта быy партрэт незнаёмага ёй чалавека на фоне невыразнага кустоyя, у поyны рост.

І першае, што ёй кiнулася, – вясёлы, нават гарэзлiвы позiрк незнаёмца, якi нiбыта казаy: «Ну вось ён я… Такi, якi ёсць. Будзем знаёмыя!»

А муж удакладнiy:

– У пансiянаце нашыя нумары былi побач. Ён, можна сказаць, мяне i падбухторыy паспрабаваць. Нават пагадзiyся пазiраваць! – І дадаy: – Табе гэта спадабалася? – Ён не адважыyся тое, што было y раме, назваць партрэтам. Хоць партрэт, як нi дзiyна, атрымаyся, i яна не пакрывiла душою.

– Вельмi сiмпатычны твар… Думаю, гэтую раму трэба некуды павесiць.

– Давай у тваiм пакоi, – радасна прапанаваy муж. – Калi табе спадабалася, хай гэта будзе маiм падарункам.

… І вось ужо рама прымацавана да сцяны y маленькiм пакойчыку. Яна yпiсалася y агульны iнтэр’ер. Нават у позiрку незнаёмца, якi нiбы толькi што выйшаy з-за кустоyя, як ёй здалося, прамiльгнула штосьцi yхвальнае: «А нiшто… Нiшто… Мне тут, уявiце, вельмi падабаецца!» Але на раме асаблiва не засяроджвалiся: павесiлi дый павесiлi! Да таленту Аляксандра Сямёнавiча, якi так нечакана раскрыyся y iм, таксама больш не вярталiся.

У iхняй кватэры запанаваy звычайны душны вечар яшчэ спякотнага жнiyня, размяшаны з радасцю вяртання, сустрэчы, тых дробных прыемнасцей, якiя yсе спяшалiся вылiць з сябе.

Надзея Паyлаyна Вячорка любiла сваю сям’ю, ганарылася дзецьмi i была даволi-такi прывязана да мужа. Таму, калi нарэшце апынулася y сваiм пакоi, адчувала сябе шчаслiва-прытомленай.