Планета ў падарунак

 – Ён не пасмее з’явiцца сюды». Ну, а заyтра… Заyтра яны з Сашам выкiнуць гэтую раму, раструшчаць, парвуць на шматкi…

І вось прыйшло тое заyтра. Яшчэ па-летняму ясна заднела y акне. Яны трошкi заспалi, а y Аляксандра Сямёнавiча быy першы пасля адпачынку працоyны дзень. Ён мiтусiyся, насiyся з пакоя y пакой, ляпаy нейкiмi дзверцамi, шумеy, патрабаваy: «Дзе дэзадарант? Падай кашулю y сiнюю палоску! Чаму так кепска адпрасаваны каyнерык?! Не бачу свайго сiняга гальштука! Занадта многа цукру y каве! Колькi разоy казаць: не рабi бутэрбродаy з сырам!» А y ейнай галаве yсё круцiлася i круцiлася злашчасная рама.

І нарэшце яна yсё-такi yлучыла паyзу:

– Саша, а Саш… Учора кiнула вокам… Далiбог, не yпiсваецца гэтая рама y маiм пакоi. Муляе позiрк.

Аляксандр Сямёнавiч зморшчыyся, адмахнуyся:

– Бач, рама ёй муляе! Ды кiнь ты… Мяне распiрае талент! І першае, што паспрабаваy зрабiць, я падарыy табе… – Падумаy. – Ты сёння y якую змену?

– У другую.

Надзея Паyлаyна працавала пазменна тэхнолагам на заводзе медыцынскiх прэпаратаy.

– Тады пакуль! Пабег… Хацеy цябе падвезцi.

Яна прысела да столiка на кухнi. Па целе yжо блукаy страх, а калi раздумацца: чаго яна баiцца? Магчыма, гэта была проста гульня yяyлення?! Нейкая падсвядомая фантазiя. Зусiм побач у сваiм пакоi спяць дзецi. За акном – людзi. Вось спынiyся на iхнiм паверсе лiфт. Усё нармальна, а яна штосьцi сабе прыдумала. Трэба паставiць чайнiк ды нечым заняцца. Устала, падышла да плiты, але за чайнiк узяцца не паспела. Па спiне прабег халадок.

Яна выразна чула лёгкiя, асцярожныя крокi. Вось яны зусiм побач. Патылiцай адчула гарачае дыханне. Адхiнулася. Божа, якi кашмар! Зноy ён… з рамы i yжо ставiy на плiту чайнiк, паварочваyся да яе.

– Будзеце каву цi чай? Даyно не падносiy жанчыне кавы. Ну, iдзiце… Сядайце за стол.

Яна не магла выцiснуць з сябе нi слоyца, толькi калi пачула ад яго: «І як вы яму такое дазваляеце?! Ён тут усю ранiцу раздаваy свае загады, быццам вы за наймiчку y яго! Проста не муж, монстр нейкi.

Я ледзь сябе стрымлiваy! Было жаданне выскачыць з рамы i даць яму па мордзе!» (Ну цi ж магчыма гэта?!) Ёй захацелася разрагатацца вар’яцкiм смехам цi, наадварот, зайсцiся y плачы, адчайным i нястрымным. Але такая yжо iстота чалавек: ён вельмi хутка да yсяго прывыкае, з усiм звыкаецца. Надзея Паyлаyна не была выключэннем.

Праз некалькi тыдняy яна не зайшла, а yляцела y свой пакой i не паверыла вачам: на тумбе y агромнiстай керамiчнай вазе стаялi астры.