Планета ў падарунак

І яна не памылiлася y сваiх адчуваннях. Назаyтра сабралася на пляж раней звычайнага i як толькi звярнула са сцежкi, спрэс парослай кураслепам ды асакой, i выйшла на пясчаны бераг Ясельды, адразу ж угледзела Гнатко. Ён сядзеy на тым самым месцы, дзе yчора ляжала коyдра, i таксама заyважыy яе, бо прыyзняyся, памахаy рукой. А яе ахапiла няyцямнасць: штосьцi тут, на гэтым пляжы, не гэтак, як учора, штосьцi змянiлася – перад ёю ляжала, бы вымерлая, пясчаная роyнядзь. Хаця не, вунь там мажная жанчына з трыма дзецьмi, i yсё! Акром гэтых чатырох i Гнатко – нi душы, пра гэта яна i спыталася, калi падышла да яго.

– Падобна на прыродны катаклiзм, – сказала жартам. – Учора тут проста yсё кiшэла людзьмi, а сёння бы вымерла… Мёртвы пляж. Што здарылася?

– Лета адыходзiць. Студэнты падалiся y свае вучэльнi, школьнiкi таксама yпрытык са школай, дый прырода… Пасля абеду абяцаюць дождж, i, думаю, будзе.

Пакуль яна рассцiлала коyдру на пяску, з сумкi выкацiлася некалькi яблыкаy.

– Хочаш? – паказала позiркам на iх. – Гэта белы налiy.

– Бачу, – адказаy ён, але яблык не yзяy.

– Адвярнiся, – папрасiла яго. – Трэба распрануцца.

– Сёння не так спякотна, можна i y шортах.

Але яна сцягнула iх, кiнула паверх i майку.

– Слухай, а дзе твая адзежа? Ты размясцiyся y нейкiм iншым месцы?

– Не-е, усё маё валяецца недзе тут з мiнулага года.

– Хочаш сказаць, што адно i робiш, што бавiшся на пляжы?!

– Хм-м, – толькi i адказаy ён, прысаджваючыся побач.

Ёй хацелася распытаць, дзе ён працуе, з кiм i на якой вулiцы жыве y гэтым мястэчку, але замест гэтага сказала, расцягваючыся на коyдры:

– Дык ты кажаш, што сёння павiнен быць дождж? І не дзiyна! Сённяшнi дзень i заyтрашнi – тая самая мяжа памiж летам i восенню, i я на гэтай мяжы нарадзiлася. Сёння – мой дзень нараджэння! Можаш пачынаць вiншаваць… Прымаю пажаданнi, а магу i букеты… Я – Дзева! Дзевы любяць кветкi.

Яна бачыла, што па ягоным твары прабег цень разгубленасцi, i падахвоцiла:

– Урэшце, проста вазьмi i пацягай мяне за вушы, як у дзяцiнстве.

Ён вагаyся, потым пахiтаy галавою:

– Лепш кветкi. На тым беразе цэлы зараснiк лотацi. Пялёсткi бы y лотаса. Незвычайна буйная лотаць. У нас тут яе, бывае, завуць жоyтай лiлеяй. Я мiгам!..

І ён ускочыy, шпарка пайшоy да ракi.

– Чакай, Гнатко!

Ён азiрнуyся, прыпыняючыся.